Esmoreceu un sorriso eterno, sen condicións, a túa tarxeta de presentación. Hoxe os peites non teñen dentes, non peinan, engrellan os cabelos coa desazón que deixas. As tesouras non cortan, deixaron de puntear, quedaron co fío cego sen a viveza das túas mans. O balón laranxa das nosas guerreiras e guerreiros non rola polo parqué do Vista Alegre, non hai ánimo, prende na humidade da nosa pena.
As bancadas da afección senten un oco tan grande... un vacío que non sabemos como encher. Os teus amigos e amigas, miles deles que somos, non cremos, non queremos crer... Manteremos a túa presenza sempre no recordo, cicatrizaremos as fendas dos nosos corazóns rotos co teu sorriso eterno, coa túa alegría contaxiosa, permanecerás viva con nós sempre. E cos teus...
A abolita está coidándote e ti a ela, tanto amor mutuo, tanta devoción... Un novo sol laranxa, un ser de luz cegadora coma o teu sorriso perenne alúmanos desde hoxe.
O meu “cuarto de rinleguiña”... o teu sorriso, a túa alegría e a túa franqueza serán eternos. Querereite por sempre, Ana.
A túa rinleguiña preferida.