«Á sombra dun castiñeiro» é un libro autobiográfico. Nel nos achega o rexedor focense a moitos episodios da súa nenez, e tamén a acontecementos da política local
15 mar 2003 . Actualizado a las 06:00 h.Hai anos que xa había unha Santina máis pequena en Foz -en efecto, digo ben- moitos anos, tantos como trinta e sete, aproximadamente ? libro sairá da imprenta en moi poucos días. O alcalde anunciou que se presentará en público o día 4 de abril, un acto no que estará como invitado destacado o socialista Ceferino Díaz, que prologou a obra. Aquí vai un adianto dela. «Un día arrancamos vivir ó carón da praia da Rapadoira. Todo era novo. Os primeiros días era difícil conciliar o sono, posto que o mar roncaba dunha maneira que parecía que un estaba soñando. Non había rúas, nin luces e incluso as casas que había na Illa Nova contabanse cos dedos dunha man.Os días pasaban e o que antes era un molesto ronquido do mar pasou a ser un ruído sen importancia, e cada vez iamos asostumándonos máis á nova situación sen esquecernos do noso barrio de orixe, o noso querido ¡Vilaxoane!O tempo corría e a vida que había no barrio de Illa Nova cada vez ía a máis, aumentaban as casas e meus pais cumpriron a promesa e abriron a taberna.O nome era moi fácil, un cartel luminoso dicía cunhas grandes letras moi claras Bar Illa Nova. Xente había no noso bar, pola semana sobre todo xente mariñeira, recordo nomes como Pedro de Saturna, un bo home. Con tódolos seus fillos me levei e me levo ben, pero un deles chamado Pedro era moi amigo do que escribe estas liñas. O home tivo moi mala sorte, xa que perdeu a vida por axudar ós demais, concretamente en Candia-Abadín, cando viña dunha regata de ver remar á súa filla. Alí se atopou con Manolo, veciños do Campo da Cabana e que traballaba en Alúmina-Aluminio, ó igual que Pedro, e que morreu naquel accidente fatal.Seguimos cos amigos e visitantes do bar...Estaba por alí moitas veces Manolito do Castro, un bo home, «o gran pescador» como lle gustaba dicir a el. Sempre traía algún peixiño ó bar para tomar unhas tapas. Tiña un bote de remos pero a verdade é que manexaba moi ben a arte da pesca -este home morrería no seu bote en alta mar-.Os seus irmáns tamén nos visitaban. O noso amigo e querido Bone, ¡qué pescador máis vivo na Ribeira! Sabía tódalas covas...Chegaba ó bar e sempre se sentaba na mesma mesa e no mesmo sitio, pegado á ventá, que lle gustaba moito. Pedía unha xarriña de viño e, se cadra, miña nai cocía algo do que o señor Bone traía no cesto. Disfrutaba aquel home contando anécdotas e aventuras e todos estaban moi atentos. Eu era moi neno, pero recordo ver a meu pai, a Piñeiro -o home que traguía as barricas de viño de Rueda-Valladolid-, a Suso de Cella, a Piñeiroa e a outros que agora non acerto a describir, disfrutando como ananos escoitando as cousas que contaba o susodito Bone ¡que Deus o teña na gloria!As fins de semana había máis visitas, dado que os domingos non se traballaba, aínda que os sábados si. Por alí pasaba un home nado en Asturias, Don Luis da Fábrica, chamado así porque estaba na fábrica de Dalo (Damián-López) xunto coa súa muller Dona Concha -e que eran os pais de Vitito-, Carlos do Descanso, Marichita...Ben, Don Luís foi o que convenceu a meu pai pata traer sidra asturiana para o noso bar, e era el o encargado do subministro. Había domingos que o pasaban en grande. Lembro que cocían olas de mexilóns con pan, que acompañaban con sidra que Don Luis mazaba. Xuntábanse alá trinta persoas e a festa estaba servida...Quero facer un recordo especial deste matrimonio do que sempre lles escoitei dicir ós meus pais que eran moi boa xente xa que vivían e deixaban vivir.Da sidra dicir que foi aquí onde aprendín a mazar, xa que cando Don Luis acababa as botellas, aí estaba eu para enchelas de auga e maza-la auga como se de sidra se tratara. Por iso, cando tódolos anos a colonia asturiana organiza A Santina en Foz, sempre digo o mesmo...