Piñeiro: «Tiña a necesidade de saír en Luar e dicirlle á parroquia: Aquí estou»

Tras 10 meses de loita cun «compañeiro indesexable», o mieloma múltiple, Piñeiro reforza a súa condición de súper. «Síntome coma as miñas señoras de 60 anos que poñen o mundo por monteira», asegura quen volverá «bambolear» en breve

Xosé Manuel Piñeiro, este outono en Santiago
Xosé Manuel Piñeiro, este outono en Santiago

2 de novembro, Xosé Manuel Piñeiro entrou pola porta grande do corazón do público saíndo do camerino 4 de Luar. Sostendo coa cara e a voz o resto, este James Cagney mod de ollos azuis verdosos herdanza da nai saíu a poñerlle nome ao duro momento que estaba a atravesar: «Primeiro, facer pública a enfermidade, poñerlle nome: mieloma múltiple». Súper fíxoo así, fiel a un estilo familiar que medra cando xoga na súa reserva, Galicia. Á beira de Xosé Ramón Gayoso, nun exercicio de entrega ás miles de persoas que o acompañan nestes 26 anos de profesión, a xente que celebrou o seu regreso anunciado o venres 20 en Luar. «As miñas señoras de 60 anos son as que me sosteñen. Elas primeiro, e en torno a elas todo o que cae no cesto é peixe!», asegura coa súa retranca tranquila, e zapatos azuis jacquard, nun encontro que mantemos en Santiago, a uns días da súa volta (o venres 4) ás ondas. «Farei na Radio Galega unha prolongación do Bamboleo, un programa de divertimento de unha a tres da madrugada», adianta. «Teño claro os convidados, pero polo demais gústame improvisar».

-Que require saber improvisar?

-Unha bagaxe un pouquiño ampla. E hai que estar ao día. Agora vívese a golpe de tuit. Eu son unha persoa á que lle gusta reflexionar, ler, pararse nos artigos de opinión. Para medrar, non se pode pensar: «Eu xa o sei todo». Se vas de sobrado, acabouse a túa carreira.

-Fas boa a frase «máis vale caer en graza que ser gracioso». Como se conecta emocionalmente coa xente?

-Iso de que a cámara te quere ou non te quere é así. E eu tiven a fortuna de que moitos galegos sintan que son da familia. É un privilexio grande.

-Vivimos o momento do regreso en «Luar» cunha emoción especial.

-Emoción é a palabra. É que había moita sinceridade. Cando miras á xente de ti a ti, aínda que sexa a través da cámara, e diríxeste a eles como te podes dirixir a túa nai... No meu caso, poderíamos facer un programa amarelo. Deus me librase de xogar con algo tan serio como a enfermidade. Cando quedas espido diante do espectador contándolle o que che pasa, é tremendo o retorno que tes. Impresiona a cantidade de xente que che agradece que saias a poñerlle nome á enfermidade, porque hai moita que a está padecendo, esa ou outra parecida. Unha enfermidade que é crónica, que ten tratamento, que ten tamén as súas servidumes, pero estamos aquí. Vivos. Un ano despois.

-Foron dez meses, non?

-Un ano, porque ingresei no hospital o 24 de xullo, na véspera do Apóstolo. Ingresei pachucho, non sabía eu que o estaba tanto... Pero sabía o que tiña. E sabendo o que tiña actuei en Luar e gravei un Bamboleo. Ao día seguinte, ingresei no hospital, empecei co tratamento, estiven un mes e foi como volver a empezar. Estiven un mes inmobilizado, case non podía andar. E a partir de aí ata hoxe. A vida cambia dende o minuto un. Tes tempo para pensar e, sobre todo, para valorar as cousas. Para darlle valor a iso que o ten, e o resto dáme absolutamente igual. Sabes? Síntome un pouco como esas miñas señoras de 60 que viven ao día, que deixan de lado o que dirán e poñen o mundo por monteira. Teño ganas de vivir, de estar coa miña xente. É o importante, o día a día, a familia, os amigos máis próximos, levantarte cada mañá e ter un obxectivo. O reto era tamén volver ao traballo en canto fose posible. E a hematóloga dixo: «Si, podes coller a alta». En breve, «bambolearemos» outra vez na tele. Non temos data, pero moi en breve...

-Mesmo escenario, mesmo sofá, mesmo interlocutor que cando te despediches por unha tempada para atenderte. Televisivamente, sobraba o demais.

-Gayoso e eu pactamos ese espazo. Reunímonos dous días antes para ver como iamos facer, e os dous tiñamos claro que había que recuperar o sillón onde deixamos a conversa. Dende o momento en que ves a Gayoso e a Piñeiro charlando sobre un sillón, como pouco, quédaste un anaquiño. É moi de agradecer que a xente estivese aí. Porque era unha necesidade para min volver a Luar e dicirlle á parroquia: «Aquí estou, estou ben!». Tras 26 anos convivindo co público, un non pode desaparecer da noite á mañá. Pasamos bos momentos, e outros non tan bos. Pero podemos cantar, dar alegría; nos momentos duros é esencial. O outro día, unha moza que tiña un cancro de mama dicíame: «Piñeiro, ti non sabes canto significa que contes o que tes, e que o digas cantando. Dá moita esperanza».

-Cal foi o pico de emotividade?

-Cando saín na primeira canción e o público púxose en pé motu proprio... emocioneime moito. Moito, moito. Aguantei as bágoas ata camerinos. Aguantei a canción, a primeira aperta de Gayoso, sincerísima. Pero o cariño e o respecto da xente comprobeino todos estes meses. Achégaseme xente que está padecendo algo similar ou ten alguén próximo que o sofre. E sobre todo, para darche ánimos!... ou para que ti llos deas.

-Nesta volta houbo tamén un canto en defensa da nosa sanidade pública.

-Os medios, as persoas, o trato. Eu falo do Álvaro Cunqueiro, o hospital que me corresponde en Vigo. Eu estiven ingresado tres meses, e a primeira vez pasei a depender case completamente dun grupo de persoas, porque es case coma un bebé. E sentinme tan arroupado, cunha profesionalidade e un cariño... Pero non é só comigo, con todos.

-Non sabía que compartiras piso con Boris Izaguirre... Cóntanos do 92.

-Foi moi curioso. El chegou a Santiago para facer unha telenovela, e creo que viña de facer La loba herida en Venezuela. Eu estaba a unha semana de gravar o primeiro Supermartes, no 92. E na entrega do Araguaney de ouro, que ese ano se lle daba a La Voz e supuña a miña posta de longo na sociedade compostelá, vexo entrar a un tío elegantísimo. Era Boris. Acabamos compartindo piso, si. Eu vivía na ala conservadora, a de estar na cama ás once. E despois estaba a ala de Boris, a das festas multitudinarias. Encantoume que entrase o outro día en Luar. É moi auténtico.

-Din que Piñeiro dá sorte.

-Correuse a voz. O último foi Salvador Beltrán. Pasou polo Bamboleo, deille unha camiseta e díxenlle: «Llévala puesta al festival, que te va a dar suerte». E alí marchou un perfecto descoñecido a gañar o Festival de Viña del Mar.

-O comunicador naceu contigo ou cruzouse nun recanto do azar. Porque ti de pequeno querías ser cantante.

-Eu subíame na arca da miña avoa moi pequerrechiño e creo que do primeiro que cantei foi Raphael, porque a min parecíame un deus, cando ía a Eurovisión e non tiñamos nin tele en Allariz. Tamén vía a Joaquín Prat presentando con Laura Valenzuela Noches del sábado e imaxinaba que quizais algún día podería presentar. Fíxate, que inxenuidade dun neno fillo dun ferreiro e dunha modista... Con 15 anos cantei en Valencia, na Universidade Laboral, o Cuando te enamores, de Juan Pardo. Con 15 anos! Mal sabía eu que ía despois cantar e gravar con el. Sempre quixen ser artista.

-Sénteste un tipo con sorte?

-Cando che está a falar alguén que tivo un cancro... Tiven sorte? Creo que si. Esta é unha tómbola na que toca o que toca, e hai que pelexar. Eu entrei na televisión por un cásting puro e duro, non me coñecía ninguén en Santiago. En canto Antón Reixa me viu, ao lado das azafatas, que eran enormes!, díxome: «Es Superpiñeiro». O Súper é unha coletilla marabillosa pero que tamén marca.

-Que é o que máis che sostén na vida?

-É un momento delicado. Pero no fondo todo o mundo ten os seus momentos duros: un ictus, un infarto, un cancro... Vives con dúas casas, a túa e o hospital. Cando che din que todo vai ben, saes botando bombas de palenque! O que tes é ganas de vivir. Cando vén a enfermidade, esquéceste da vertixe da idade e céntraste no día a día. Non me chega o día de recuperar o Bamboleo.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
10 votos
Comentarios

Piñeiro: «Tiña a necesidade de saír en Luar e dicirlle á parroquia: Aquí estou»