O autobús móvese mentres Springsteen canta na escuridade. O día, en cambio, está luminoso no Vitrasa. Soben dous rapaces no medio dun grupo e cando o condutor deixa atrás a parada da Casa das artes os mozos toman o centro do bus e comezan a moverse como se o tráfico servise para algo máis que para encher as rúas de coches. Bailan sinuosos mentres os viaxeiros tampouco queren deixarse sorprender porque, ao cabo, a televisión acostuma os ollos a todo. Bailan facendo xogos de liñas entre os asentos pero coa urxencia dos frenazos porque a danza é tomar posesión do espazo pero aquí o espazo móvese. Na tregua do semáforo conseguen facerse co sitio mentres se envolven nos brazos e unha muller con ganas de participar advirte ao mozo: «Non a rompas de todo que aínda ten que valor para outra». Luz verde. A xente que espera nun paso de cebra interésase por tanto movemento no interior do autobús. Pero xusto cando comezan a facerse unha idea, o vehículo colle Urzaiz arriba mentres o danzante xoga coas barras. O Vitrasa arrima contra a parada, séntese un aplauso non de todo espontáneo e, entre sorrisos, saltan para coller outro bus en dirección contraria.