ACABADO o tempo das navegacións nas que o horizonte só era unha raia pegada ao ceo, o almirante escribe versos e pinta acuarelas na súa casa da Graña. Agora, cos bastóns de mando adormecidos entre eses mascaróns de proa con rostro de serea que foron, na idade dos grandes veleiros, as imperturbables damas de madeira que prestaban os seus ollos aos barcos, debuxa fermosas cidades imposibles. Soña rúas e portas e torres e prazas nas que o sol florece sobre a arquitectura daqueles enxeñeiros ilustrados ?de costume mariños, tamén? que gastaban peluca e reinventaban cada tarde as matemáticas. Ten unha horta, que é unha terraza sobre a ría ferrolá e sobre a memoria, na que cultiva leitugas e a lembranza dos navíos de antano, pero xamais nostalxias. E ademais é dono dunha biblioteca inmensa, ou mellor sería dicir que de varias, onde non faltan as primeiras edicións de Galaxia, entre as que segue paseando o exemplo de seu pai, que tan amigo foi dos que en tempos moi difíciles ?aqueles tempos, perdón pola insistencia, nos que continuamente se chamaba pola luz, pero a luz non chegaba? sacaron da noite unha cultura irmandada con todas as fisterras do Atlántico. Un prodixio de palabras. O almirante, que se chama Miguel, é vigués de nacemento e viviu nos Estados Unidos longos anos, escribiu un diario, que é un espello da historia do país. Ter, el teno gardado. Pero quedou en ensinarmo...