NESTES DÍAS ando a preparar unha escolma de artigos de Carlos Casares. É un traballo difícil no obxectivo final, pero pracenteiro na obrigada relectura dos seus traballos. Nun deles falaba das palabras que teñen en portugués un senso diametralmente oposto ao que nós lles damos. Contaba a sorpresa coa que Torrente leu que o seu Fragmentos de Apocalipse era presentado na versión portuguesa como «espantoso», mentres non soubo que iso quería dicir que era «marabilloso» ou «asombroso». O propio Carlos procuraba que non se lle escapase un «exquisito» para agradecer a calidade do xantar, porque para os amigos portugueses sería tanto como dicirlles que era «raro» ou «extravagante». Comentaba, en fin, o incorrecto de pedir unha pila se un desexa unha pequena batería, porque o dependente tería que procurala na entreperna. Todos sabemos dos cambios de significado das palabras ao mudar de país. Coñecemos a transformación erótica que sofre o inocente verbo «coger» castelán cando entramos en Arxentina, e mesmo na sección Hablar bien de Francisco Ríos tiraba non hai moito numerosos exemplos do libro Madrileño urgente para colombianos, de Montoya Echeverry. Cando os meus pais emigraron a Venezuela nos 40, os funcionarios ríanse dos que chegaban de España insistíndolles cun «párese, vale» cando levaban sentados e sen moverse durante horas de agarda e por fin os atendían. Eran estatuas. Pero o que realmente lles ordenaban era que se «parasen», que se puxesen en pé. O que máis me chama a atención é que con Portugal, tan veciño como é, non saibamos desas diferencias.