Europa será enterrada coa sinfonía dun millar de politonos dun millar de executivos da banca que asistirán divertidos ás honras fúnebres
21 mar 2013 . Actualizado a las 14:51 h.Europa está morta. Aínda non está cadáver, pero xa non respira. Non vai encontrar quen lle escriba un Réquiem de nivel porque os músicos de agora están moi ocupados sobrevivindo e os do futuro non van poder acabar os seus estudos pola graza dos señores que consideran máis importantes os balances que os acordes. Europa será enterrada coa sinfonía dos politonos dun millar de executivos da banca asistindo divertidos ás honras fúnebres. Como coro polifónico escoitaranse as ordes de compra, compra, compra dos restos do imperio, todas elas en alemán, que é un idioma cunha potencia de conquista sonora difícil de igualar.
O Réquiem de Mozart, como o nome de Europa, foi citado en vano en innumerables películas, nos anuncios de aquelas mercancías que estaban por riba das nosas posibilidades e, creo, en algunha novela de Muñoz Molina. A literatura española morbosea moito cos asuntos da morte. A xermánica é máis partidaria de causala.
Din os portugueses (non teño amigos chipriotas, aínda) que a música favorita da troika é o Réquiem. Que baixan deses fabulosos coches blindados que pagamos entre todos e entran nas institucións asubiando Dies irae porque lles cadra ben cos seus propósitos e porque non saben da existencia de Aguirre. Atravesan Europa neses coches como os helicópteros de Kurtz atravesaban o ceo de Vietnam escoitando a Wagner. Hai unha diferenza entre Mozart e Wagner: a que vai da realidade á ficción.
Os integrantes da troika visten traxes por riba do noso poder adquisitivo, amparados por unha lexislación vixente que non busca ningún tipo de xustiza. Eles asubían un Réquiem esperando que nós, como bos cidadáns, consideremos a alusión como declaración de guerra e entreguemos as armas. Pero non é necesario ler a Uxío Novoneyra para saber como acabou Vietnam. Hai que ir aprendendo o Réquiem porque algún día a troika morrerá e nós teremos que asubiar no primeiro enterro da Europa liberada.
Auditorio de Galicia
Días: Hoxe
Horario: 21.00
Entradas: 15 euros
Música | Narf
Libre de pecado
Narf está libre de pecado. Musicalmente. O resto non é cousa miña. Narf está libre de pecado porque de cando en vez marcha e case non nos damos conta. E logo volve e case temos que preguntarlle cando marchou. Toca unhas cousas e outras e non ten a pretensión de cambiar o rumbo da música senón cambiar o ritmo de vida de quen escoita.
Narf marcha a Mozambique e volve máis tranquilo porque, a diferenza de moitos europeos que viaxa a África, non vai buscando cotas de peixe ou ritmos comerciais. Narf vai escoitar e deixarse levar polas ondas. Marcha a Mozambique e volve máis tranquilo e niso xa se colocou por diante dos grandes: John Lennon marchou á India e volveu máis cínico. Non lle quito as razóns. Sexy sadie.
Narf torea co cinismo dos demais moito mellor que Lennon e ten a calma imprescindible para converter os grupos en orquestras e as cancións en himnos. Seica Narf volveu de África e deulle unha volta á súa música e agora é o momento de estar atento a esa transformación. Como son do interior desconfío. Porque sempre penso que a música que Narf trae xa era del antes. Antes de viaxar, antes de chamarse Narf, antes de Nicho Varullo, antes dos Quenindiola. Antes de antes.
Narf está libre de pecado porque non manifesta postureo e porque admira a The Beatles co mesmo sentido de hai trinta anos. E non presume nin se arrepinte. Tampouco se arrepinte de tratar ben as guitarras, nin de buscar melodías máis alá da indixencia que provoca a melancolía sostida. Pero agora está de volta doutra viaxe e hai que ver que nos trouxo. E tamén é necesario agradecerlle moito que nunca quixera ter unha granxa en África.
Fundación Autor
Días: Venres, 22
Horario: 21.00
Entradas: 5 euros
Teatro | «solo de impro»
Aquí te mato
Hai días que me cruzo nos telexornais coas metáforas dos xornalistas. Habitualmente recombinacións doutras formuladas con anterioridade. Como por exemplo: converter hai outros mundos pero están neste en hai moitas historias pero todas poden estar nesta. Como estou preocupado polo futuro do mundo máis próximo á miña casa, non me queda decoro para avaliar estes comportamentos de escritura estupenda producida, quizais, pola proximidade dun superior xerárquico ou pola ansiedade que provoca a falta de tempo libre.
É un castigo como outro calquera, unha demostración das perversións que, case sempre, nos regala a linguaxe. Ou da influencia do Scrabble na literatura xornalística. Ou de que non sempre nos preguntamos de que vai isto. ¿De que vai isto? Vai de alguén que improvisa. Pois así.
Zona c
Días: Domingo, 24
Horario: 20.00
Entradas: 5 euros. En colaboración con A regadeira de Adela. Improvisación de Omar Argentino Galván.
Música | Luar na lubre
A carballeira como estado de ánimo
Pode pasar que o folk xa non sexa o que era. Pero para Luar na lubre pasaron 25 anos e non se pode ser igual que o primeiro día. Habería que ser mellor. Pero o mundo agora mira todo de esguello e fai os seus cálculos e pensa que xa non é tempo para a música das carballeiras. Pero hai que dicir que unha carballeira é un estado de ánimo con animais que viaxan de dous en dous.
Teatro principal
Días: Hoxe
Horario: 21.00
Entradas: 12 euros (billeteira)
Petición popular
Música | Apenino
As triplas de Sabonis
Hai algún tempo xa que meter a Petrovic nun constructo cultural era unha reivindicación xeracional. O tempo pasa e imos quedando vellos, tamén era unha reivindicación xeracional anterior, pero non por iso menos certa.
A pesar dos novos que eran, no indie sempre foron moito de facer ver que calquera tempo pasado foi mellor e eles non puideran estar. Sobre todo porque era anterior. Anterior a eles. Na reconversión en Apenino hai sinais xeracionais e unha gran dedicación polo pastiche como xénero para alegrar noites perdidas nun pobo italiano ao pé das montañas (ou máis acó). Ese carácter autoparódico e despreocupado que en algunha ocasión me pareceu encontrar nas triplas de Sabonis.
Mercromina
Días: Mañá, venres
Horario: 21.30
Entradas: De balde