Na miña aldeia non había traída de augas. Había nas casas unha fermosa sella de cores na que as mulleres carretaban o líquido elemento dende un lugar que chamaban “o callón”. Era unha pequena fonte da que manaba un pequeno chorro de auga. Alí tamén se xuntaban as mulleres para lavar a roupa.Para mín, aquel lugar era unha especie de paraíso terreal.
Miña nai agardaba ter un novo fillo, que me facía moita ilusión ós meus 6 aniños, porque non había na aldeia moitos nenos para brincar con eles. Pero sucedéu o que ninguén agardaba: miña nai deu a luz, pero meu irmán non tiña vida. A casa enchéuse de bágoas. Xa non tiña sentido aquel berce que eu coidaba con mimo como agasallo para meu irmán. De súpeto, veume á menta unha idea xenial: díxenlles ós meus pais e abós que non se preocupasen: levaríamos o neno ó callón, deixaríamolo alí unhos días e voltaría vivo á nosa casa. Os meus maiores deberon pensar “qué cousas máis raras se lle ocurren a este pícaro”. Non lembro día máis triste que aquél no que levaron a meu irmán ó cemiterio nunha caixiña branca , a lomos dun cabalo negro. Non me fixeron caso, nunca cheguéi a entender por qué os maiores non lles fan caso ós nenos. Parecía unha parvada, pero a miña proposta tiña moita sabiduría: o callón era sinal de vida, porque era o lugar no que xurdía o alimento máis puro e máis sano. Sólo o callón podía devolverlle a vida a meu irmán.
Fai unhos anos volvín á miña aldeia. O callón, sepultado pola maleza. A casiña derrubada. As leiras abandoadas. Un sólo veciño malvivindo. ¿Haberá forma de recuperar a vida no que foi paraíso terreal de tantos nenos galegos?
Desenterrar o callón, arranxar as casas, labrar as leiras, xuntar veciños en divertidas polavilas… ¿Será posible ou será unha parvada más dun pícaro de 75 anos?
Pedro Conde González. Xubilado. 75 anos. Vigo.