Din que Manoli ten un brócoli no cerebro; eu teño un can chamado Néboa, mais el non di nada, pero o seu silencio mata. Atropelouno o meu camión de bombeiros, xusto o ano pasado, cando morreu a Brocolita; como lle din na aldea.
Pero na aldea din moitas cousas. Como que Paulo é transformer porque pola noite quita a gravata e pinta os beizos de vermello.
Miña nai di que iso está mal; coma os da aldea, que din moito e non din nada.
Por dicir tamén digo eu; e mais calo. Como calou o meu pai cando morreu a irmá.
Agora lévolle flores todos os mércores. Dáme mágoa. Por iso poño a súa saia en segredo, como Paulo; porque non quero que os da aldea falen. Calados están máis guapos.
Aínda que para min, guapo só é Pedro; que me fala coas mans, coma se lanzara meigallos. Na aldea rinse del, por rir que non sexa.
E eu río con Pedro, non del; porque os seus beizos fan cóxegas nos meus. Mais iso os da aldea non o saben.
“Os nenos non bican nenos”, di Paulo chiscándome un ollo.
Porque claro, iso aquí non pasa.
Porque é unha aldea; e, nas aldeas, din, nunca pasa nada.
Antía Salas Vega. Estudante. 18 anos. Santiago de Compostela.