David Moreno Naya. 23 anos. Betanzos. Fisioterapeuta
13 ago 2017 . Actualizado a las 17:40 h.O vento cálido da tarde golpeouno na cara nada máis asomar o corpo fora do seu Peugeot 207. Alí estaba, de volta, despois de tantos anos. Pechou a porta do auto e premeu o botón da súa chave ata escoitar o seu característico «click». Logo, baixou a lixeira pendente sobre a que quedara aparcado e seguiu a pé a vella estrada que levaba ata aldea. Facía trinta anos que marchara de alí; igual que antes fixeran seus irmáns, igual que despois imitaría o resto da súa xeración. Todos eles na busca dunha vida distinta, mellor; algo que non para todos ía chegar.
Parou en seco, e ficou mirando para o primeiro edificio que xurdiu á súa fronte, coma se a meniña dos seus ollos non o puidese recoñecer. A pintura das paredes caleaba aos seus pés un chan esmigallado, varrida pola choiva de moitos invernos. Un letreiro obsoleto sinalaba sobre a súa porta que aquela fora a fonda do lugar. Os cristais das fiestras estaban esnaquizados, as contras desencaixadas ou ausentes. Aquilo era o único que quedaba da vella taberna onde tantas horas pasara de neno, mentres agardaba polo seu avó despois das longas tardes de sega, xogando no alpendre cos fillos do taberneiro. Nalgún momento o teito e o muro lateral da casa derrubáranse levándoo por diante. Un reflexo triste e asolagado do paso do tempo.
Continuou o seu camiño, e atrás deixou máis casas como aquela. Ocas. Caladas. Ata volver incómodo o bater dos seus pés sobre o pavimento. A mesma e inquietante soidade repetíuse en cada esquina, en cada cruce, e acompañouno de forma tanxible durante todo o seu traxecto.
Así acadou a última calexa da aldea. Ao fondo había unha casa de ventás verdes e paredes de pedra, allea a todas as demais. O tempo parecera non pasar por ela: mantiña o seu alpendre intacto, idéntico á imaxe que gravara no seu recordo; coas mesmas gaiolas pendidas nunha longa ringleira, co tallo disposto ao carón da porta...
Sentado neste había un home moi vello. Tiña unha barba longa, e os ollos case cegos. Unha bágoa asomou neles cando o descoñecido se achegou el. Os dous homes miráronse, véndose tal como foran facía trinta anos, e daquela o vello falou:
-Fillo. Canto tempo.
…