A vida literaria de Pardo Bazán

Marina Mayoral
marina mayoral PÁXINAS SOLTAS

OPINIÓN

VÍTOR MEJUTO

02 ago 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Tendemos a ver a doña Emilia como unha privilexiada e como unha triunfadora: nace nunha familia de clase alta, con diñeiro, e liberal nas súas ideas; consegue ocupar postos na sociedade inusitados para unha muller: presidenta da sección literaria do Ateneo de Madrid, catedrática de universidade, directora e editora de publicacións periódicas, convidada a institucións estranxeiras do máis alto nivel (por exemplo, a sala Charras de París). 

Consegue polos seus méritos literarios o título de condesa de Pardo Bazán (o do seu pai era un título pontificio)…

A pesar diso, non foi un camiño de rosas, e doña Emilia sufriuno con dor. Nun dos seus artigos de La vida contemporánea, publicado en marzo de 1906, dío claramente: «En los comienzos de la vida literaria existe cierta fraternidad (…) las relaciones son francas, cordiales. Pero a medida que pasa el tiempo, lo que brota en el campo arado por el esfuerzo y regado por el sudor es la cizaña de la discordia y los abrojos del odio, quizás del despecho y de la envidia».