Acoso ao rei


No 2004, vinte cinco anos despois que a Constitución establecese a monarquía parlamentaria como forma de Estado, o xornalista José García Abad publicou o libro La soledad del Rey, no que analizaba a figura de Juan Carlos I e a consolidación da monarquía, con reflexións propias e de dezaseis protagonistas da vida política, do mundo económico e da universidade. O autor do libro e os máis dos entrevistados coincidiron ao afirmar que, daquela, a monarquía estaba consolidada, pero deberíase consolidar día a día co bo facer da Casa Real; e varios mostráronse críticos co Príncipe de Asturias, que, preparadísimo nas mellores universidades, non daba pancada e todo o tempo se lle ía con amigos divertidos e mulleres fermosas. Por iso García Abad víu un acerto no próximo matrimonio de don Felipe coa xornalista Letizia Ortiz, que o sacaría da frivolidade e achegaríao ao pobo. Eu digo máis: se a relación empezase algo antes, seguro que don Felipe non deixaría pasar a espléndida oportunidade de gañar o respecto da xente nova, vindo a enfouzarse en Galicia co chapapote do Prestige. E dígoo porque Letizia non entrou na Casa Real para estar a velas vir, que Jaime Peñafiel, que todo o sabe, ao lamentar que don Juan Carlos «se encuentre desnudo ante la ley, como cualquier ciudadano», afirma que esta dramática e triste historia é o triunfo de Letizia.

Aínda así, os partidos republicanos con representación parlamentaria pediron que Felipe VI se persoe no Congreso para responder dos diñeiros do emérito e das vacinas das infantas Elena e Cristina en Abu Dabi. Non vai ir, claro; pero non o pediron para que vaia. Pedírono por amolar, por acosar.

Co mesmo fin, o Govern de Catalunya plantou ao rei na visita que fixo o pasado día 5 á Seat en Martorell, co presidente do Goberno e os máximos representantes da multinacional. Os empresarios cataláns, cansos de clamar no deserto, pedindo cordura e lealdade institucional, cualificaron a ausencia do govern de inxustificable e inadmisible; e concluíron que, ao antepoñer os intereses de partido ao interés xeral, o molt honorable Père Aragonés, president en funcións, fixo o ridículo.

Facer o ridículo ante a monarquía parece un mal fado dos dirixentes de ERC. En 1993 Pilar Rahola, única representante de Esquerra no Congreso, foi recibida na Zarzuela polo rei Juan Carlos e dirixiuse a el co argot da Revolución Francesa, chamándolle «ciudadano Juan Carlos». Ao rei fíxolle tanta gracia que lle faltou tempo para contalo. Anos antes, en 1979, o mítico Heribert Barrera, organizador do partido na clandestinidade e president do primeiro Parlament de Catalunya; home esquivo e autoritario, orgulloso de chamar pan ao pan e viño ao viño, acudiu sacando peito á audiencia co rei Juan Carlos na Zarzuela, e entrou coas orellas baixas. Ao coller un taxi en Barajas, dixo secamente: «A la Zarzuela». E o taxista levouno ao teatro da Zarzuela. O rei agardouno unha hora e Heribert Barrera esfarelouse en desculpas.

Ridículos aparte, o acoso republicano ao rei é tan groseiro, falto de ética e estética, que estou por facerme agnóstico en materia institucional.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
47 votos
Comentarios

Acoso ao rei