John Rambo


Hai cousas que non teñen explicación. No outono, principalmente. A hora da sesta é un dos lugares comúns onde náiades e heroes acalorados dirimen contas con Morfeo. É un carácter. E carácter é destino, segundo Nietzsche. De Nietzsche quíxenlle falar ao meu primo Gerardo onte á tarde. Non houbo maneira. El non perdoa a sesión de cine vespertina. O que sucede é que a esas horas non está elocuente, como nel resulta habitual. Utiliza, acuciado polo tal Morfeo, dúas expresións propias: «Moi bo», cando se refire a asuntos do seu agrado, e «hmmmm» cando os asuntos son feos. Por exemplo, Sergio Dalma é hmmmm. Porén, Leo Messi era moi bo (ata este agosto). Richard Gere, hmmmm. Clint Eastwood (ao que no bar Chaves chamaban Clint Estavoz), moi bo. O de Richard Gere non o comprendín ata que me contou que nas súas películas «liábase» con varias noivas á vez: algo reprobable e propio dun «chulito». Polo tanto, se aparece Gere, apaga o televisor. Só unha vez foi engañado. Na película Rey David (1985). O protagonista tíñalle cara coñecida. Pero non distinguía quen era pola perruca e a barba. Ata que o descubriu: Richard Gere. Non agardou ao final. Dixo, simplemente: hmmmm. Gústalle moito o cine. As súas películas favoritas, as de acción. Porén non hai acción capaz de vencer a hora da sesta. Onte tocounos John Rambo, last blood. Non duramos demasiado. Foron as nenas a despedirse e dixeron que durmiamos profundamente. Tocáronnos, asubiaron. Papá, Gerardo, insistían. E nada. Así dúas horas, as que dura a película. Espertei por fin. O Gerardo espertara un minuto antes. Que tal, preguntei. Contestou, secamente: «John Rambo, moi bo!». Hai cousas que non teñen explicación.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
55 votos
Comentarios

John Rambo