O home máis querido en Galicia

Siro
Siro PUNTADAS SEN FÍO

OPINIÓN

Siro

25 jul 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Opasado sábado, na inauguración do Museo Isaac Díaz Pardo no Castelo de Santa Cruz de Mera, en Oleiros, alguén falou de Isaac como «o home máis querido en Galicia» e estou certo de que falou ben. Querer ao home Isaac Díaz Pardo era tan doado como admirar ao creador xenial que foi, porque un e outro actuaron baixo o mesmo imperativo ético: a procura dunha Galicia conscientemente galega e a lealdade aos inmolados e mortos no exilio por defendela. 

Chamo a Isaac «creador xenial» porque, por talento artístico e personalidade, supera os límites de canto podo imaxinar. Aos 28 anos triunfara como pintor en Barcelona, Madrid, A Coruña e Londres, e tiña ao seu dispor as mellores galerías do mundo; pero deixou de pintar e fíxose ceramista. Nunca explicou as razóns, pero puideron ser tres: entender que a súa pintura, malia a incuestionable calidade, non estaba no movemento renovador da arte galega, iniciado tres décadas antes; mala conciencia por facer arte que so podía adquirir a burguesía; e saber que pensaban nel para participar na decoración do Val dos Caídos.

Crea, entón, a fábrica de cerámicas de O Castro, en Sada, e, como no mercado non hai a maquinaria axeitada, invéntaa e constrúea. É pintor, deseñador, ceramista, arquitecto e enxeñeiro. Vinte anos despois empezará a funcionar a fábrica de Sargadelos e fará infinitas xestións para dispoñer dunha parte do caolín que explotan empresas alemás; pero conségueo e tamén que o complexo industrial creado polo marqués de Sargadelos sexa declarado «conxunto histórico artístico». Cun deseño que harmoniza tradición e modernidade, Sargadelos acada prestixio no mundo.