Quirófano, por favor


Nun momento de crise mundial provocada por un microorganismo, os docentes (somos unha especie rara) estamos preocupados pola nova lei educativa: LOMLOE (haberá alguén que cobre por poñerlles nomes ás leis?) Agora que xa case entendiamos (algúns) o que son as rúbricas, os estándares de aprendizaxe… resulta que hai que resetear e volver empezar. Todos os que nos dedicamos a esta profesión somos conscientes de que temos a obriga de actualizarnos, pero, inocentes de nós, pensabamos que era na nosa materia, non na lexislación. E se engadimos no máster de profesorado algunha materia de Dereito?

Dende que empezou a democracia en España levamos sete leis educativas, algunha das cales nunca chegou a aplicarse: LXE (de 1970 a 1990), que foi a máis prolongada no tempo, con algunha modificación: LOECE (1980) e LODE (1985). En 1990 a LOXSE pon fin á LXE, e seguimos coa LOPEG (1995), a LOCE (2002) e maila LOE (2006), ata chegar á LOMCE no 2013. Pero xa pasaron seis anos e un novo proxecto de lei ameázanos.

Entendemos que no sistema democrático é positiva a alternancia de partidos, pero pensamos que máis alá das ideoloxías políticas ten que haber unha base sólida e duradeira en aspectos fundamentais, como o é a educación. Por iso, dende todas as asociación de directivos de centros públicos avogamos por ese pacto educativo que, sinceramente, pensamos que nunca imos acadar, sobre todo mentres a clase política non asuma que a súa función é o servizo público e que moitas veces hai que renunciar ao propio en beneficio do ben común.

Analizando o novo anteproxecto vemos que se trata dunha volta á LOE con algunha modificación («ondiñas veñen e van»), pero nada substancial. Se ben hai cousas positivas, como que os programas de diversificación curricular volvan a terceiro e cuarto de ESO e faciliten a titulación a certo alumnado con máis dificultades, que se lle quite peso á materia de Relixión, a flexibilización no acceso á FP ou que os consellos escolares recuperen as súas funcións, non creo que mellore as competencias do alumnado a promoción automática ou a titulación no bacharelato sen ter superadas todas as materias.

Unha vez máis estamos a deostar a cultura do esforzo. Unha lei que se define como «centrada no alumnado e no seu potencial a desenvolver» debe facer iso: promover o desenvolvemento das capacidades do alumnado, e isto non se consegue se non educamos no traballo diario e na superación das dificultades, non na desidia e na filosofía de que ao final os resultados son os mesmos para todos.

Por outra banda, un dos problemas co que nos estamos a enfrontar nestes momentos nos centros educativos é a compatibilización dos currículos tradicionais coa innovación, o traballo por proxectos…, o que resulta inviable. Por iso, insisto, o que precisa a ensinanza en España é unha reforma total do sistema que non esqueza os principios básicos da aprendizaxe dende os primeiros anos da infancia: precisamos vocacións STEM e científicas, si, pero tamén (e sobre todo) precisamos unha cidadanía que saiba expresarse correctamente, que comprenda o que le, que teña un pensamento estruturado que lle facilite a aprendizaxe das linguas propias e estranxeiras, que sexa capaz de pensar se a solución dun problema que sae dunha calculadora é coherente coa formulación do mesmo. Non se asusten, señores, pois os que estamos nas aulas a diario sabemos que esta é a realidade coa que nos atopamos na ESO e no bacharelato: gravísimo problema que non se soluciona cuns apósitos, hai que abrir e operar.

Por certo, se mentres tanto discuten Pedro e Pablo sempre poderemos mandalos á aula de convivencia e facer unha mediación.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

Quirófano, por favor