No 82, cando as rosas eran vermellas aínda, Felipe miraba en verde esperanza, que é como miran os entusiastas e os namorados. O futuro era azucre, doce e feliz. Pasados os anos, o futuro foi converténdose nun bandoneón gris, fariseo, de corrupción e cloaca. Porén, queda a música. Memoria. O recordo dos días fermosos, cando Felipe abría os brazos e mil pombas bicaban os corazóns enardecidos que gritaban liberdade, democracia, liberdade, xustiza, liberdade, esas palabras de dicionario que de cando en vez nos arrebatan. Queda recordar os días felices. Cando a voz acariñaba os dedos e as promesas parecían eternas: amores inacabables, deses que escriben «para sempre» nas paredes e un, que é inocente, cre sen cautela. A xente cría en Felipe (tanto como non cre en Sánchez): era un presidente funambulista e soñador. Mago, talvez. Aznar foi outra cousa: metálico, frío, como unha factoría de automóbiles ou un capataz de rancho. Eu quédome con Felipe. «Cuando Dios se hizo carne y habitó entre nosotros». Claro que despois foi unha decepción e quizá mañá o explique na Toxa: con poemas de Neruda e unha canción de viño tinto e bolboretas e Camus. Falando dos días fermosos. Cando as lágrimas non eran de naftalina e a política arrastraba unha tonelada de ilusións. Daquela berrabas «PSOE» e un batallón de flores danzaba na túa pel. Daquela Zapatero e Sánchez non existían. Pasaron case corenta anos. Felipe falará maña en Galicia. Creo que non irei a verte: non quero poñerme melancólico. Non quero escribir, como un idiota, un verso triste nos ollos da lúa. Queda, señor González, recordar os días felices.