No 82, cando as rosas eran vermellas aínda, Felipe miraba en verde esperanza, que é como miran os entusiastas e os namorados. O futuro era azucre, doce e feliz. Pasados os anos, o futuro foi converténdose nun bandoneón gris, fariseo, de corrupción e cloaca. Porén, queda a música. Memoria. O recordo dos días fermosos, cando Felipe abría os brazos e mil pombas bicaban os corazóns enardecidos que gritaban liberdade, democracia, liberdade, xustiza, liberdade, esas palabras de dicionario que de cando en vez nos arrebatan. Queda recordar os días felices. Cando a voz acariñaba os dedos e as promesas parecían eternas: amores inacabables, deses que escriben «para sempre» nas paredes e un, que é inocente, cre sen cautela. A xente cría en Felipe (tanto como non cre en Sánchez): era un presidente funambulista e soñador. Mago, talvez. Aznar foi outra cousa: metálico, frío, como unha factoría de automóbiles ou un capataz de rancho. Eu quédome con Felipe. «Cuando Dios se hizo carne y habitó entre nosotros». Claro que despois foi unha decepción e quizá mañá o explique na Toxa: con poemas de Neruda e unha canción de viño tinto e bolboretas e Camus. Falando dos días fermosos. Cando as lágrimas non eran de naftalina e a política arrastraba unha tonelada de ilusións. Daquela berrabas «PSOE» e un batallón de flores danzaba na túa pel. Daquela Zapatero e Sánchez non existían. Pasaron case corenta anos. Felipe falará maña en Galicia. Creo que non irei a verte: non quero poñerme melancólico. Non quero escribir, como un idiota, un verso triste nos ollos da lúa. Queda, señor González, recordar os días felices.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
50 votos
Comentarios

Felipe