Tomei a solemne decisión de pasar catro meses, ata as eleccións do vinte e seis de maio, escoitando a Roberto Carlos. «Si el amor se va, todas las manías pierden simpatía porque ya no estás». En ripio. Escoitar a Roberto Carlos sálvame de tanta parvada, tanta promesa para non cumprir, tanta verborrea e disputa e desafíos innecesarios. Escoito a Roberto Carlos porque me peta, e quero, e dáme a gana, como escribiu Celso Emilio. Recordo os primeiros Ducados, no cuarto da casa, onde cumpría cos deberes impostos polos Salesianos que me educaban: «No peques contra el sexto, pórtate bien, tienes que ser el primero de la clase». Recordo os Ducados queimándome, agora que non fumo e parezo un paspán mirando o horizonte, sen copa, sen tabaco e a media cor. O Ducados e a voz de Roberto Carlos tatexando «Lady Laura, abrázame fuerte Lady Laura». Fun crecendo, facéndome tan maior que as mans só acarician pasados. Tan maior e distante que escribo, como terapia, para saber que estou vivo. Maldita nostalxia. Escribo como un supervivente de todas as batallas, as que importan: emocións de angora e crepé. Esas que escribiu Alejo Carpentier, o cubano que foi capaz de facer música coas palabras: sonatas. O cubano mestre, xenio, paradigma, exuberante, sabio, culto, a quen releo estes días co mesmo entusiasmo da adolescencia. Sentado nas escaleiras da señora Generosa, pensando que o oficio de vivir nunca remataba. Alejo Carpentier e Roberto Carlos han de acompañarme estes días de tedio. Catro meses galopando política áspera. Días de prometo prometo prometo. Roberto e Alejo enredándose no fume do tabaco que fumaba no cuarto da miña casa. Cando tiñamos, aínda, toda a vida por diante.