Tiña 17 anos no primeiro ano vello e levaba moito agardando por aquela noite de pintar os ollos e os labios, poñer un vestido cinguido negro (sempre vestía de negro) e pedirlle á miña curmá que me alisase a melena longuísima. Daquela noitevella dos 17 lembro só iso: Rocío alisándome o pelo con raia ao medio e o vestido nunha percha. O de despois confúndese cos outros anos vellos. Correr polas rúas de Melide baixo a xeada. Amencer cun chocolate na mesa e os zapatos na man ao pé de alguén que prometía un amor eterno que nunca pasaba da noite de Reis. Bailar agarradas a copas de ron con cola desbordando esa alegría que só se ten cando a mocidade é eterna. Falar sentada riba dun altofalante sobre a fin do mundo, sobre o verán e as viaxes e o amor e os libros e a vida e a música. Tamén beber champán a morro, corricar en tirantes a dous graos baixo cero, brindar con licor café, cear interminabelmente e contar chistes, chorar de risa. E espertar co Danubio Azul a toda voz na tele para bailar en pixama pensando que as noitevellas sempre serían así. Absolutas e interminábeis.
Pero terminaron e nós convertémonos nos nosos pais. Nalgún intre entre os 17 e o 2017 pasei a pensar no frío e no menú e os convidados. Comecei a secar o pelo ao ar e a vestir de cores, a non maquillarme para atraer unha fermosura inexistente e a esixir copas de cristal para o champán. Nalgún punto chegou a certeza de que o amor eterno non existe e por iso pasei a xuralo eu tamén. Cambiei os primos polos fillos, o ron pola xenebra, a aldea por unha cidade con mar. E no aninovo, esperto antes de que comece o concerto, pero sigo bailando o valse sabendo que inaugura algo marabilloso que tamén pasará.