Dezasete


Tiña 17 anos no primeiro ano vello e levaba moito agardando por aquela noite de pintar os ollos e os labios, poñer un vestido cinguido negro (sempre vestía de negro) e pedirlle á miña curmá que me alisase a melena longuísima. Daquela noitevella dos 17 lembro só iso: Rocío alisándome o pelo con raia ao medio e o vestido nunha percha. O de despois confúndese cos outros anos vellos. Correr polas rúas de Melide baixo a xeada. Amencer cun chocolate na mesa e os zapatos na man ao pé de alguén que prometía un amor eterno que nunca pasaba da noite de Reis. Bailar agarradas a copas de ron con cola desbordando esa alegría que só se ten cando a mocidade é eterna. Falar sentada riba dun altofalante sobre a fin do mundo, sobre o verán e as viaxes e o amor e os libros e a vida e a música. Tamén beber champán a morro, corricar en tirantes a dous graos baixo cero, brindar con licor café, cear interminabelmente e contar chistes, chorar de risa. E espertar co Danubio Azul a toda voz na tele para bailar en pixama pensando que as noitevellas sempre serían así. Absolutas e interminábeis.

Pero terminaron e nós convertémonos nos nosos pais. Nalgún intre entre os 17 e o 2017 pasei a pensar no frío e no menú e os convidados. Comecei a secar o pelo ao ar e a vestir de cores, a non maquillarme para atraer unha fermosura inexistente e a esixir copas de cristal para o champán. Nalgún punto chegou a certeza de que o amor eterno non existe e por iso pasei a xuralo eu tamén. Cambiei os primos polos fillos, o ron pola xenebra, a aldea por unha cidade con mar. E no aninovo, esperto antes de que comece o concerto, pero sigo bailando o valse sabendo que inaugura algo marabilloso que tamén pasará.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
28 votos
Comentarios

Dezasete