A paella valenciana é un prato exquisito. Aínda que non o cambio por un cocido ou polos sinuosos príncipes crustáceos. Pero non podo negar que me gusta. Á miña cuadrilla, tamén. Algunha vez, para aliviar a churrasquización que sufrimos, deglutimos entre catorce comensais unha paella redentora. Jorge Cañaveral afánase neses días en repetir: «Arroz, comida atroz». Declama a rima con ironía, mirándome. Burlándose. Non é a primeira vez. Cando chegou a Verín, hai vintetrés anos, sufrín moitas das súas chanzas. Daquela eu impartía clases de lingua galega no hospital de Verín. É unha desas facetas descoñecidas da miña vida e que cada xoves descubro. Foi un tempo feliz. Pregúntome cómo podían soportar as miñas leccións filolóxicas os profesionais do hospital. En realidade, non me soportaban. Contáronme que en Urxencias, entre suturas, falaban pestes de min. Unha familiar, en trance de cólico vesicular, escoitou dicir en feminino arxentino singular: «¡Qué boludo el de gallego!». Jorge só me chama boludo cando falamos de política. El nunca foi alumno meu. Presumía de que xa tiña todos os cursos de lingua e cando se cruzaba comigo, camiño de Radioloxía, soltábame algún improperio en lingua vernácula para demostrar os seus coñecementos. Pailán, zalapastrán, pándigo ou langrán eran algúns dos seus calificativos. Non sabe el que na cuadrilla, en segredo, chamámoslle El Valenciano. E todo por un venres de madrugada. Sobrara un cuarto de paella para catorce. O radiólogo non permitiu que marchara a cuadrilla e quedou cunha culler na man mentres o resto, ronquido a ronquido, durmían placidamente nos sofás. Cando despertaron non había un gran de arroz na cazola. A paella é un prato exquisito.