O amor que nos deixa

María Solar DE COTÍO

OPINIÓN

13 jul 2016 . Actualizado a las 08:01 h.

No 2008, Agustín Fernández Paz gañou o premio nacional de Literatura con O único que queda é o amor, unha obra xuvenil que a día de hoxe vai pola súa décima edición en galego. Ese mesmo título repetiuse nas últimas horas nas redes sociais a maneira de despedida e homenaxe ao amigo, o mestre, o gran escritor que nos deixa.

Resulta moi difícil perder a Agustín, pese a que todos sabiamos da súa loita coa enfermidade hai anos. É un deses grandes homes que ben quixeramos inmortal, e o mundo é hoxe un pouco peor sen el. Un home dunha dignidade absoluta, dunha grandeza moral inquebrantable e unha xenerosidade sen marcos, ben o sabemos todos os que dun xeito ou outro nos chegamos ata el.

Agustín escribía para cambiar o mundo, para afianzar a fala, para facer pensar e sentir. Elixiu escribir principalmente para os máis novos e levou a literatura infantil e xuvenil en galego a metas que, ata el, parecían inalcanzables. Foi un daqueles mestres dos anos oitenta que decidiron actuar para renovar a escola e iso tamén implicaba darlles aos máis novos alimento escrito na nosa lingua. Desde aqueles colectivos comezou a publicar os primeiros textos narrativos pensados como parte das necesidades educativas, ata que o medio se converteu nun fin, e Agustín nun narrador de seu. «Eu empecei nisto de escribir ben serodio, xa tiña os corenta», contaba sorrindo (porque el sorría a miúdo).