Nada nos suxire que para o ano que vén o mundo vaia ser máis xusto, máis libre ou de maior felicidade. En Europa, ou se se quere na UE, o fracaso das políticas neoliberais, por máis que así se empece xa a recoñecer por algúns dos seus valedores, só cambiarán o necesario para que o sistema se manteña. Pero seguiremos minguando.
Os verdadeiros cambios, ou algo que se lles asemelle, van estar nos países emerxentes. Todo indica que China, Brasil, India, Rusia e o Sudeste asiático -a profecía está tirada- levarán a iniciativa internacional e condicionarán a doutras potencias menores ou maiores, como a UE e os EE.?UU. As iniciativas ven cambiar e xa non serán destes. Por razóns diferentes da UE, Estados Unidos seguirá perdendo protagonismo no mundo, sen deixar de ser, e aínda por algún tempo, a primeira potencia mundial. Ninguén pode improvisar o que eles fixeron en tantos anos en ciencia, coñecemento e avances en xeral. Algo farían ben para seren un verdadeiro imperio. E pode que para seguir séndoo por bastante tempo. Esas conquistas non se improvisan. O mundo musulmán, dominado pola súa ideoloxía relixiosa, que en xeral os exércitos garanten, vai seguir estancado. Non se albiscan posibilidades certas de que entren na modernidade: seguirán tendo pendente a separación real dos poderes relixioso e político. Turquía, por exemplo, renxe, e recúa, cada vez que pretende modernizarse para gañar os favores de Europa. Volvendo a esta, seguirán os mesmos riscos que agora temos: a política sen saber liberarse do poder financeiro, que nos sigan vendendo seguridade primando sobre a liberdade, que a pobreza crecente nos leve ao desespero e aos coñecidos desvíos doutros tempos. Incapaces de crer, tampouco sabemos crear. Ese, paréceme, é o noso drama.