F oi un deses seráns nos que te asalta a nada. É parecido ao mal humor, especialmente se o adubas con tertulias, telexornais e cumbres europeas. Así estaba eu cando decidín substituír o baleiro polo solpor nunha terraza. Nestes casos gusto desas hortas secretas dunha Compostela que sempre me leva aos veráns de cando tiña dúas coletas e corricaba baixo o sol mentres me escorregaba polas mans o xeo dos polos de laranxa que mercaba coa paga dos domingos.
Non había ninguén. «Que vai ser», dixo o camareiro, un marroquí guapetón. Ao marchar ergueu a cabeza ao ceo e tamén eu dirixín a ollada ao mesmo sitio: nada, só un feo edificio no que albisquei o cu de alguén sentado nunha fiestra. Volveu o camareiro e sen mirarme, pousou a cervexa. Sentín que algo alí arriba se movía; o cu convertérase no corpo dunha nórdica. El parou no medio da horta. «¡Princesa!», berrou, «¿que fas despois?». «Non sei», contestou ela, coqueta. Gustoume oílos naquela réplica de Romeo e Xulieta, cada un con cadanseu acento, aplicando os tons do ligoteo.
El fixo por marchar e eu aproveitei para pedir a conta. Ao volver, parou no medio da horta e mirouna outra vez. Suspirou. Armouse de valor. «¿Quedamos? Saio ás 10». Algo cambiou no corpo dela ao sorrir desde o alto. «Vale. Timbra», e meteuse dentro. O camareiro quedou alí no medio uns intres. Agora vai vir cobrar, pensei eu preparando a carteira. Pero non: fixo o xesto de triunfo cos brazos, deu un chimpo, e volveu ao bar.
Polo menos, á parte dunha caña gratis, os namorados déronme algo co que encher a nada. Esa tarde a prima de risco volveuse estupidez.