Desculparás, David, que sexa só a emoción quen escriba esta columna. Que os dedos vaian dereitos ás teclas do ordenador, como dardos en pluma. Que eles redacten palabras que son disparos de corazón: gancho directo á alma. Podería escribir que todos sentimos orgullo de ti, por ti, pero prefiro escribir todo o meu orgullo: país. Ti es país, aínda que algunha brigada que outorga certificados de galeguidade (ADN sen impurezas) se resista a recoñecer a túa galega grandeza. Non é fácil ser heroe nun país onde os heroes só existen no pasado, enterrados e míticos. Viva o teu presente, afirmo. E a entrega abnegada a unha vocación. Non quero pintar este encomio con argumentos políticos, pero sempre tiven a sensación de que algún gardián oficioso da progresía e da galeguidade (ADN sen impurezas) non soporta a túa liberdade. Este periódico, La Voz de Galicia, si. Lembro portadas co teu rostro, entrevistas, seguimento de proximidade. Presumir de ti é presumir do mellor que posuímos. Es exemplo para todos. Porque fixeches da humildade un estado de ánimo. Do traballo un labor constante, serio, anónimo. Ti es país: feito de humildade e traballo, precisamente. Non me resisto a proclamar a admiración que sinto. E repetir ese substantivo que en ocasións esquecen, os de fóra, cando falan de David Cal: galego. Galego como as rías onde creciches, envolto en espuma de mar. Oxalá esa espuma leve, aire por aire, ata Londres a estima que nos conquista. Aquí. A xente deste recanto do Noroeste onde os heroes só existían no pasado. E no presente: soñándose a diario, coma ti soñas. Querémoste irremediablemente, David.