POR CASUALIDADE, vin a Rocío Jurado na televisión, contando a súa enfermidade en rolda de prensa. Logo vin as reaccións dos que todo o mundo chama xa tertulianos (¡Pobre Tertuliano, quen lle ía dicir a aquel puritano teólogo do século III que o seu nome ía servir para describir, por exemplo, ó conde Lecquio!). Todos estaban contentos, como se este recoñecemento público da enfermidade fose unha especie de confesión de culpabilidade que os absolvese a eles pola súa indiscreción neste asunto. Con paternalismo, tamén, louvaban o que eles mesmos cualificaban de «valentía». Deixaban así a impresión de que a enfermidade é algo vergoñento, posto que se require valor para non calala. A cantante, pola súa parte, anunciando que marchaba a curarse a América, deixaba outra impresión non moi boa: a de que mentres hai cartos hai esperanza. Pero axiña comprendín que non, que tanto tiña o efecto que este exhibicionismo do sufrimento causase nos enfermos ou nos sans. Decateime de que non era nin sequera un exhibicionismo condenable, porque era consentido por ambas partes: pola celebridade que cre ser excepcional e polo seu público que a anima a crerse excepcional, a pensar que as súas alegrías e penas son formas supremas das mesmas alegrías e penas dos que se din seres «anónimos» (que absurda me pareceu sempre esta expresión, cando o nome é a única cousa da que ninguén carece). Un famoso é alguén que «é famoso polo feito de que é famoso» e con frecuencia escoitamos a queixa (eu, ás veces) dos que se senten fartos e avergoñados pola súa omnipresencia nos medios. O certo é, sen embargo, que sempre existiu esta figura: o personaxe cuia vida se segue minuciosamente e cuios problemas se consideran metáforas dos nosos. En Grecia estes eran os deuses, a quen os gregos vían máis ou menos da mesma maneira: caprichosos, con frecuencia infelices, poderosos pero vulnerables. Non eran sabios nin bos, todo o contrario, e desde logo non eran modelos de comportamento, senón precisamente representantes das distintas variedades do humano. Non eran necesariamente admirados, tan só célebres, e os rapsodas os seguían cos seus poemas como paparazzi. Eran famosos, e cando as xentes escoitaban contar as súas desventuras choraban, convencidas de que esas desventuras eran maiores que as súas propias. E deste xeito, a vida se lles facía máis levadeira. Quizais é necesario que sexa así.