OS COCHES van chegando ao refuxio-restaurante na beira do encoro de Belesar, onde o Pai Miño se fai espello dun ceo de chumbo, antes de se entregar con furor líquido a turbinas que moven xeradores eléctricos. Os participantes no xantar-cata veñen de Chantada, A Coruña, Barcelona, Bruxelas... Á mesa xúntanse rostros que contemplaron o mundo enteiro, por gusto de viaxar ou por profesión. E a conversa -que sempre doura manxar e bebida- vai percorrer xeografías e xentes. Menú arquisinxelo: sopa de marisco e dous xeitos de bacallao, con e sen tomate. Complétase a oferta de amizade con viños da Ribeira Sacra, da colleita do 2001 e novos, das uvas do 2002. Un viaxeiro con negocios cubanos abre caixa de xarutos tan aromáticos que incitan máis a ulir que a fumar. Os viños, cos nomes fidalgos de avós dos elaboradores, fan que as linguas se solten e suban os volumes das voces. Desde os primeiros grolos unha sorna atrozmente galega paira sobre a mesa. Un comensal que andou por Noruega axuda a pór algo de orde nas falas cruzadas: -Naquel país podre de petróleo e saltos de auga -recorda- ás veces pronuncian palabras intelixibles para nós, como «vin», viño, ou «bakalao», que así chaman cando o guisan con tomate. Noruega leva os comensais procedentes de Bruxelas a falaren do difícil que é construírmos unha Europa con espírito de supranación. Velaí os noruegueses, uns pobres ata que aprenderon a investir a riqueza natural en formación intelectual e innovación tecnolóxica. Non queren compartir capitais, non se fían dos europeos do sur. Velos aí, tamén, aos dinamarqueses, agarrados á súa coroíña; aos ingleses, que fan da esterlina a derradeira bandeira da súa nación de piratas creadores de imperios; aos suecos, dubidantes; e xa veremos o que cumpra ceder cos do Leste. Europa é revista á orela do Miño manso á forza. A Unión, analizada con zume de vide dos socalcos chantadinos, resulta unha quimera... soño que, con todo, ninguén se atreve a desfacer.