O amencer aínda non se quitou o veo de noiva. É moi cedo. Os dedos do vento soan nas árbores. Vai frío. O río semella un circuíto de alta velocidade. Baixa crecido e está eléctrico, saltón. Estou na casa da miña muller en Aranga. Hoxe o trombón do carballo soa máis rouco ca nunca. Miña filla aínda non espertou. Arrólaa o bafo da cheminea, o amor da súa nai. O home no campo é máis home, máis humano. Qué mal fixemos as cidades, puro artificio, artimaña. Unha casa no campo é máis casa, máis fogar. Na cidade son grileiras. A natureza hipnotiza como o mar, o lume, os fillos. Pasan as contas dun par de horas e dígolle á miña nena que iso é unha bolboreta, que o outro é un grilo, que alí, ó lonxe, vive o lobo, o de Carapuchiña. As campás dan o mediodía. Non hai asfalto, nin atascos. O único estrés que noto é a pedalada dun rapaz que sobe a costa en bicicleta. Ó reloxo da aldea móveo un caracol. Encho os pulmóns coa seda do aire. Miña filla corre arredor do can. Quen ten que ter coidado é o can, penso. A primeira vez cheguei de visita. Agora cústame marchar. ¿Hai mellor espectáculo que o jazz das nubes, o soul dos paxaros e o rock do río nos ollos dunha pequena?