CARLOS CASARES
08 sep 2001 . Actualizado a las 07:00 h.Xa teño falado del aquí algunha outra vez. Trátase dun señor duns oitenta anos, xastre de profesión, que ten un sentido do humor especial, algo parecido a unha visión divertida da vida e da xente, o cal o leva a andar discurrindo constantemente trasnadas para pasalo ben. Unha das súas afeccións principais consiste en finxir que coñece a unha persoa da que non sabe nada e elevala automaticamente de rango. Hai pouco, por exemplo, nunha viaxe en tren púxose ó lado dun paisano e tratouno como se fose un cura amigo, eloxiándolle o último sermón que pronunciara na parroquia, diante do pasmo do infeliz. Onte pasei un par de horas de tertulia con este señor. Estívome contando bromas que leva feito. A última gastoulla a un veciño, ó cal convenceu de que a radio que acababa de mercar nunha tenda de Celanova tiña un defecto: non lle puxeran os gaiteiros. Tamén lle fixo crer a un garda civil que o boletín oficial do Estado publicara unha orde pola cal os gardas tiñan dereito a «una yegua para paseo y diez ferrados de sembradura». Ademais destas bromas, o señor do que falo ten unha filosofía da vida, que explica moi ben. Non pensa que o humor que practica consista en rirse da xente, senón en buscar a cara amable das cousas, pois hai demasiada tristeza no mundo. Por outra parte, está convencido de que cando finxe confundir a un paisano cun veterinario, por exemplo, ou cun señor cura párroco, no tempo que dura a confusión, a víctima chega a sentirse feliz. Incluso cando organizou unha batida na aldea onde vive, para buscar a un veciño comido polo lobo, o comido, que se sumou tamén á comitiva, comprobou emocionado que todo o mundo choraba por el.