Á MARXE / Carlos Casares
28 may 2001 . Actualizado a las 07:00 h.Onte pola mañá, á hora do almorzo, un amigo preguntoume por qué razón escribira un artigo tan pouco usual como o que aparecía na columna deste diario. Non entendín de qué me falaba, ata que me explicou que non me imaxinaba loando a sensibilidade dunha pintora belga que mataba paxariños en África para pintalos despois con exquisito coidado no seu estudio. Pensei que lera o artigo de maneira precipitada porque o que eu pretendía dicir era exactamente o contrario, ou sexa, falar do disparate e da barbarie desa señora. Un par de horas máis tarde, unha amiga díxome: «Pois non vexo eu onde pode estar a sensibilidade dunha muller que anda a tiros cos paxaros só para ter modelos que pintar». Desta vez, xa empecei a alarmarme e acordeime daquel compañeiro de mili do meu irmán, que ó dar media volta, fixo ó revés de todos e quedou mirando para el cara a cara, ó tempo que lle dicía: «Compañeiro, dá a volta rapidamente que che vai caer unha galleta». Nese momento xa lle pegaron un pescozón. Gracias a este recordo, cando unha terceira persoa me falou do mesmo que as dúas anteriores, nin me pasou pola cabeza a idea de que todos ían ó revés, e que soamente eu andaba ó dereito. Vese que me pasei de listo. Tiven un profesor que dicía que a ironía había que gobernala con moito tino, pois facilmente se podía traspasar o límite e facer o ridículo. Puña un exemplo. Para o caso, aseguraba, todo consistía en recorrer un camiño en círculo que remataba un pouquiño antes dos trescentos sesenta graos: un paso máis e producíase o desastre. Ou sexa, que a pintora me pareceu unha bárbara.