Á MARXE / Carlos Casares
18 oct 2000 . Actualizado a las 07:00 h.Non recordo ben, pero supoño que tería eu doce ou trece anos. Unha noite estaba só na casa, os meus pais ceaban a aquelas horas cuns amigos, e Maruja, a rapaza que nos coidaba e que me facía os xerseis para os invernos da Limia, sempre tan fríos, debía estar fóra co mozo, de palique. O caso foi que me entraron unhas ganas enormes de comer algo e metinme na cociña. Era a primeira vez que o facía. Pensei que fritir un par de ovos non podía ser unha tarefa demasiado complicada, de xeito que collín a sartén, acendín o lume e alá me dispuxen a poñer remedio á fame que sentía. Confeso que resultou algo máis difícil do que supuña, pero a cousa saíu razonablemente ben. Quero dicir que os ovos estaban ricos. Cando chegaron os meus pais conteilles, con non pouco orgullo, o que fixera. Debo dicir que eu tiña fama de ser un pouco inútil, por eso me sentía tan contento de poder presumir inocentemente daquela pequena fazaña de tipo doméstico. O malo foi cando, ó explicar cómo fixera, a miña nai descubriu entre gargalladas que, en vez de aceite, utilizara auga. Fartouse de contarllo ás súas amigas, de maneira que durante unha semana me convertín nun parvo que non sabía cómo se friten un par de ovos. Aí acabou a miña afección á cociña, que non volvín pisar na miña vida. Non sei por qué razón, xa que logo, de cando en vez hai xente que queda sorprendida de que non sexa cociñeiro. Onte, por exemplo, cando ía pola rúa cunha bolsa grande de pan, unha amiga parouse a falar comigo e decateime, no transcurso da conversa, que ela daba por descontado que era home de cociña. Aclareille que non, conteille a historia infamante dos ovos e confeseille, eso si, a miña afección polo pan, que ten a ventaxa ademais de que xa se compra feito, disposto para o consumo. O único que non me gusta é que se trate dun producto tan anónimo, elaborado por non se sabe quen. O pan, como pasa cos libros, debía ir firmado.