«Ser párroco é o máis gratificante»

Uxío García Amor ten 90 anos, dirixe a Coral Polifónica Vilalbesa, pero pensa continuar coa actividade e rexeita a idea de xubilarse


VILALBA / LA VOZ

Uxío García Amor dirixe a Coral Polifónica Vilalbesa, e hai anos, en Mondoñedo, fixo o mesmo labor co Orfeón da Sociedade de Obreiros. De cando en vez toca o órgano da igrexa de Vilalba. Pertence á unidade pastoral vilalbesa, que atende 15 parroquias de Vilalba e unha de Xermade (Cazás); resulta habitual velo en actos culturais, e é socio de honra do Instituto de Estudos Chairegos (Iescha). Cómpre engadir un dato: ten 90 anos.

-Que é o importante para manter unha actividade como a súa aos seus anos?

-A clave [sorrí] é a vocación do sacerdocio. Estamos para servir, e hai que aproveitar as oportunidades que o Señor nos dá, velo como a responsabilidade de dirixir unha comunidade cristiá.

-No Seminario de Mondoñedo hai unha residencia para cregos maiores, que xa deixaron a actividade. Pensa algunha vez en xubilarse?

-Penso continuar traballando mentres o Señor mo permita. A xubilación [sorri outra vez] é para recoñecer os anos e as debilidades que un ten.

-Noutras profesións, cos anos, un pode perder entusiasmo, pero tamén gaña experiencia. Ocorre o mesmo no caso dun crego? Mantense a ilusión?

-Eu creo que a ilusión se sente por ver que a vida vale para algo. Hai tamén unhas iniciativas, unhas capacidades, que non había ao principio da miña vida sacerdotal, sobre todo no mundo rural.

-Ve diferenzas entre os vostede e os cregos da súa xeración e os de agora?

-Os curas que se ordenan agora son poucos. Antes os cursos eran de 50 ou de 60 compañeiros. Había unha capacidade de compartir, de xuntarnos, de colaborar... A miña vida sacerdotal vivina en oficinas, no Bispado [de Mondoñedo-Ferrol]; pero o feito de estar encargado de parroquias rurais implicou ter que axudar en todos os campos.

-Dentro dunha vida sacerdotal, ser párroco é o labor máis gratificante?

-Para min, si. Co traballo de oficina, tes que levar conta de cuestións administrativas, estar pendente de trámites... O contacto coa xente sempre foi valioso, aproveveitei as oportunidades que o Señor me deu.

-Ten tanta ilusión como cando comezou a vida sacerdotal?

-Non. A ilusión vaise perdendo, vendo que non tes capacidades para o que quixeras prestar. Por outra banda, o feito de que sexamos moitos menos [sacerdotes] fai que teñas que multiplicarte. Hai que ir dun lado para outro, tentar cumprir... Hai máis dificultades.

-Seguirá mentres poida?

-A miña idea é seguir para o que poida valer; retirarme, non. Sempre terei ánimo de seguir traballando no que eu poida facer.

-Volvería ser cura?

-Claro. Foi a miña vocación inicial, e estou agradecido de que o Señor me permitise continuar con fidelidade ao punto de partida.

-Tivo vostede vocación dende moi novo?

-Si. Dende os 12 ou 13 anos, cando rematei os estudos iniciais. Era unha oportunidade que se me ofrecía, e o feito de que a miña familia estivese vencellada á parroquia tamén influiu.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
14 votos
Comentarios

«Ser párroco é o máis gratificante»