A medio facer


Venido Solís ten unha pequena lancha chamada Mar de Baos. El é unhas das persoas que máis fotografías atesoura do 2007, fatídica época onde a neglixencia fixo que as augas baixasen, matando a milleiros de troitas na conca do Xallas. Estas últimas fins de semana leva facendo expedicións a varios pobos pantasma que quedan máis descubertos coa sequía propia da época estival. A diferenza doutros lugares como Portomarín, non quedan grandes edificacións en pé, mais é interesante contemplar as ruínas dun muíño na Pesqueira ou o concéntrico do Castro de Castrerón, tamén chamado o Castro do Silvestre. No lugar do Ribeiro, atopou o outro día un fouciño. Detrás de tan feitiña peza, corroída por mor de anos á intemperie da auga, semella que debe haber unha historia ben prezada.

Os fouciños eran pezas imprescindibles en tódolos fogares. Servían para segar a herba, para remendar arrós cheos de maleza e toxos e sempre estaban nas portas das cortiñas das vacas. Se un animal envolvía a corda no pescozo empezaba a bruar con celosía e pronto acudía o seu dono. Con rapidez cortábase a corda para que a vaca non afogase. En certa maneira, as vacas simbolizan un piar fundamental na idiosincrasia galega, como entes fundamentais. A saber se o dono do fouciño o esqueceu nunha tarde coma a destes días, calorosa e case inclemente, cando se encontraba co gando.

Quizais, simplemente, era máis o afán de sentarse co calmuzo do día ca o de poñerse a traballar. Pode que nin lle dese tempo de recollelo cando irromperon as augas con ímpeto. Fose como fose, o fouciño non é só un símbolo que, xunto co martelo, represente o comunismo. Para min representa o traballo como capital intanxible da nosa sociedade.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

A medio facer