«O modelo 'a miña igrexa, o meu cura' xa non vale nestes tempos»

Óscar Santiago, novo arcipreste da Terra Chá, admite que os cambios custan, sobre todo á xente maior, pero que é necesario adaptarse á realidade actual


VILALBa / LA VOZ

Óscar Santiago Sanmartín (Neda, 1971) vén de ser designado arcipreste da Terra Chá, o cal lle dá responsabilidade en 171 parroquias. Substitúe a Cristóbal Rivas, que formaba parte da unidade pastoral de Vilalba e que dende setembro atende parroquias do Vicedo e de Mañón. Santiago rexe once parroquias nos concellos de Guitiriz e Begonte e chegou á comarca hai dous anos.

-Nos lugares nos que vostede e párroco, como no resto da comarca en xeral, hai unha poboación espallada. Cómpre aceptalo como un trazo máis do seu traballo ou pódese mellorar a organización das parroquias?

-É unha nova realidade. Hai que facer un labor de organización. O modelo de Igrexa que había non se pode soster; o modelo ‘a miña igrexa, o meu cura’ xa non vale nestes tempos. En Guitiriz, por exemplo, agora só hai unha Vixilia Pascual, que foi un adianto de Juan [José Novo Gabeiras, anterior párroco]. Os cabodanos fanse na fin de semana na que toca misa. Sei que á xente lle custa; pero hai que adaptarse aos tempos, hai que ir dando pasos nese sentido.

-Supón un problema, sendo arcipreste, estar por enriba, dende un punto de vista xerárquico, doutros sacerdotes que teñen máis idade?

-Temos, por unha banda, o que achega a súa experiencia; por outra, o ánimo que temos que darlles. A algúns, de idade, os cambios poden custarlles. Xa é a terceira vez que son arcipreste: funo en Ribadeo en Cedeira [cuxo arciprestado está hoxe integrado no de Xubia]. Hai que organizar da mellor maneira posible. Neste arciprestado hai tres núcleos (Vilalba, Castro de Ribeiras de Lea e Guitiriz) que hai que ter en contra no traballo das unidades de pastoral; pero hai que ir pouco a pouco.

-Poden manterse hoxe a idea dun cura en cada parroquia?

-Á xente maior cústalle. Se por outras razóns, o médico ou outras xestións, se desprazan, hai que considerar que para ir á misa hai que desprazarse tamén. A opción é ir á parroquia do lado. Hai relixiosas que fan a celebración da palabra, e alternamos: un domingo vou eu; outro domingo, elas.

-Como se pode facer para atraer á xente nova nestes tempos?

-Na zona da Mariña, por exemplo, estanse a facer cos novos as ceas alfa. É unha práctica nova de presentar a fe a xente que non recibira a primeira mensaxe cristiá ou a tiña abandonada. No mundo rural, quizais hai que buscar outras maneiras. É cuestión de abrir camiños.

-Hoxe fanse máis nomeamentos e traslados de cregos ca hai uns anos. Como reacciona a xente aos cambios?

-Cústalles aos sacerdotes e cústalle á xente, pero os sacerdotes somos delegados do bispo: hoxe estás nun sitio, e mañá, noutro. Ás veces pregúntanme por que cambian tanto os curas agora; é consecuencia da falta de vocacións. O bispo ten un labor complicado: as parroquias son as mesmas, e os curas imos a menos.

-Débese de pensar en unir parroquias como, por exemplo, se fala de unir concellos? Haberá que suprimir parroquias?

-Algunhas das parroquias que levo son pequenas, e hai fregueses que din ‘se isto segue así, acábase’. Ao mellor só se farán misas de festas ou de enterros; hai

xente que mo di. Hai que tentar aglutinar o que hai, dándolle unha estrutura de hoxe. A xente ten dereito a estar asistida relixiosamente, aínda que é complicado.

-Como é acollido un novo cura cando chega a un sitio?

-Moi ben, moi ben. O compañeiro ao que vin substituír foime presentando xente. Antes de chegar eu, xa falara de min. Hai unha colaboración previa, e xa tes moito gañado así.

«A calquera que chama á miña porta teño que atendelo, e atendelo ben»

O labor e o papel dun crego, sobre todo en núcleos pequenos, semellan ter aínda unha repercusión que non se reduce ao ámbito da Igrexa Católica. Santiago cre que un sacerdote é un referente no lugar onde vive, polo cal, engade, o que diga debe de estar sempre baseado no respecto e na prudencia. «Para os demais, represento á Igrexa, e teño que telo en conta: se o pastor non guía o rabaño, mal imos», afirma.

Por outra banda, considera que o seu labor non o coloca nunha situación de superioridade social: «Ser sacerdote non é ser máis ca os demais», explica. Si o coloca, porén, nunha situación de apertura e de inquietude diante dos problemas alleos: «A calquera que chama á miña porta teño que atendelo, e atendelo ben, o mellor que eu poida», di.

«Nalgunhas parroquias, o que dá a xente non chega para a luz»

Os anos recentes, se se fala de asuntos relixiosos ou doutros temas, están marcados pola crise e polas súas consecuencias. Para Santiago, a situación ten efectos claros: «Un dos problemas é o do patrimonio. Temos igrexas, temos reitorais que hai que tentar soster, e a achega non é igual ca nunha cidade, onde hai moita xente. Nalgunhas parroquias, non chega o que dá a xente para pagar a luz. Grazas a Deus, a xente é dadivosa e axuda», di. Por outra banda, as achegas dos fieis nótanse tamén en iniciativas como Cáritas, que en vilas da comarca como Vilalba e Guitiriz desenvolve un notable labor co cadansúa agrupación parroquial: «A xente é moi xenerosa», recoñece o arcipreste.

Esa xenerosidade tamén é algo que agradece a xente, aínda que non se mida en termos estritamente económicos. O que se lle agradece a un crego, explica Sanmartín, é, en primeiro lugar, a acollida que dá, que teña tempo para escoitar.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
13 votos
Comentarios

«O modelo 'a miña igrexa, o meu cura' xa non vale nestes tempos»