Entrevista | Lomarti ARTISTA Con tanta homologación imperante fai esforzos por non dar moito a nota, a costa de sentirse antinatural. Iso é para non ser xa considerado tolo, máis que excéntrico
20 may 2006 . Actualizado a las 07:00 h.Dende logo, Lomarti non é o cumio do optimismo, pero el xustifícase dicindo que a vida dá motivos para o pesimismo, e remítese ás novas que se publican a diario. Cando se lle alude á súa figura de tez morena, con barba escura e tocado con eses gorros escuros e de corte musulmán, tamén se xustifica sinalando posibles antepasados árabes e replica asegurando que máis perigosos ca os de alí, son os fundamentalistas que hai na nosa sociedade. Sen embargo, o pesimismo desaparece cando fala do seu traballo, no que aos 48 anos mantén a ilusión de sempre. «O día que me dedique a traballar no campo será que a perdín», di. -¿Ponlles sempre as pistolas aos anxos porque son aos que peor lles quedan? -Póñollelas como un arma destes tempos que corren, que son as máis utilizadas, tanto nas guerras como na violencia doméstica e na rúa. -Na súa talla «Pintura conceptual» aparece un pintor de brocha gorda. ¿É ese o concepto que ten dela? -Non. Eu creo na pintura e na arte conceptual que, de feito, é na que estou traballando, aínda que o fago cunha estética e cunhas formas clásicas, sempre hai un concepto detrás. Non estou moito de acordo cos que están en contra da arte conceptual; estou en contra dos neoconceptuais que van de artistas sen selo. -¿O cidadán de a pé como os distingue? -O cidadán de a pé que se espabile; que se meta na arte que ninguén lle vai ir dar clases á casa do que é. A arte hai que mamala, vivila e sentila. Non hai que ir aos museos como borregos só cando poñen a Goya ou retratos de Velázquez; hai que ir máis a miúdo, como se vai ao fútbol ou a outros espectáculos. -Vostede chamoulle «Excéntrico» a unha obra que non parece a máis excéntrica das súas pezas. -Hoxe en día pódese considerar excéntrico un neorromántico. É como alguén abandoado nunha especie de espazo luar. É unha idea dese novo romanticismo, no que todo o que non sexa pragmático... -¿É excéntrico todo o que se sae da homologación? -Por suposto. A mínima exposición ao exterior desa homologación considérase unha excentricidade, aínda que sexa calquera tontería que se saia deses prototipos establecidos. -Un touro e unha cruz nunha paisaxe pedregosa protagonizan unha das súas fotografías, «Sangre española». ¿Tan pouco cambiamos para que sigan sendo os símbolos españois? -Isto vai moi lento e estou convencido de que a simboloxía española segue sendo o sangue de touro, que corre nas prazas da maioría das cidades e vilas. -¿Pero a cruz? Saíron recentemente uns datos que cifran o número de católicos practicantes nun 20 por cento da poboación. -Eses son os declarados, pero na Galicia profunda hai moitos máis. Os oficios están aí, fanse e funcionan os domingos en en todo tipo de cerimonias sociais e mortuorias. -Por tempadas traballa en Chantada, en Lugo, na costa ou en Madrid. ¿«Deslocaliza» os seus estudos e obradoiros en función dos abastecementos, como fan as empresas? -En función de que como me movo con bastante frecuencia, quero ter con que traballar alí onde me atopo. Se estou en Chantada, en Lugo ou se vou a Xove ao taller de Guerreiro, meu amigo, se podo traballar alí, traballo. Incluso no coche, que é a miña ferramenta de traballo máis recorrida, levo sempre material de pintura, de debuxo e a cámara fotográfica. -Nunha «performance» montou o espectáculo nunha cadeira de rodas e iso á xente ponlle mal corpo. ¿Non lle dixeron que con esas cousas non se xoga? -É un elemento recorrente para demostrar sufrimento e a existencia de trabas. A cadeira de rodas era un elemento habitual nas miñas performance, xunto cos calcetíns rotos e as mans vendadas ou a cruz. -¿Pero os seus crucificados son oficinistas e homes con traxe e garabata? -Para min é a nova visión do mártir moderno. Creei un personaxe que é San Asfalto, que é un sufridor da cultura actual, movida pola economía. -¿É coincidencia que utilice unha madeira tan recia e indomable como a de carballo para as súas tallas sobre temas máis escabrosos e críticos? -Si, é simple coincidencia. Neste intre estou traballando con negrillo dunha partida que me quedaba dos que cortaron en Lugo. «OS GRITOS DO SILENCIO». Maceira e chopo foron as madeiras empregadas polo artista para as dúas tallas que forman unha composición sobre unha taboa de pino.