Rosa Aneiros: «Escribo unicamente porque me peta»

GALICIA

Rosa Aneiros fotografada este mércores en Santiago, preto do pazo de Raxoi
Rosa Aneiros fotografada este mércores en Santiago, preto do pazo de Raxoi XOAN A. SOLER

Soñaba con ser pensionista, e acabou sendo periodista. Contadora de historias nata, vén de publicar en Xerais a súa nova novela, Sibila, mentres organiza actividades no Consello da Cultura Galega

03 jun 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Di Rosa Aneiros (Meirás - Valdoviño, 1976) que nunca soñou ser escritora. «De pequena quería ser pensionista», lembra. Pensionista era o seu padriño, un emigrante retornado de Cuba que contaba mil e unha historias. «E iso é o que eu quería facer. Non pensaba en ser escritora, en publicar, quería contar historias», explica.

O desexo cumpriuse. Dende que en 1999 saíu do prelo a súa primeira novela, Eu de maior quero ser, leva impresos máis dunha ducia de títulos. Mais asegura que a literatura non é a súa profesión. «Escribo única e exclusivamente porque me peta! Teño a escrita como afección, como unha illa, só o fago cando me apetece, cando realmente teño necesidade de contar algo. Non teño prazos de entrega, non preciso ter outro título no mercado, e esa liberdade é marabillosa», explica. E é que o pan na súa mesa non o pon a literatura, senón o seu traballo no departamento de organización de actividades do Consello da Cultura Galega.

«Non teño prazos de entrega»

Aos seus libros publicados vén de sumar hai menos dun mes Sibila, a súa primeira novela para público adulto dende que hai doce anos dera a luz a premiada Sol de inverno. «Tiven que contar varias veces cos dedos das mans cantos anos pasaran. Non tiven sensación de silencio, foi algo moi natural, moi relacionado coa vida. Estiven máis centrada en escribir e publicar para o público infantil e xuvenil, e na miña vida persoal, nos meus fillos».