Julio César Castro Marcote, director do parador de Muxía: «Aquí está a alma da Costa da Morte»

GALICIA

Castro Marcote en el Parador de Muxía
Castro Marcote en el Parador de Muxía BASILIO BELLO

Confía en que la instalación, que abrió sus puertas a finales de junio, será un «faro» para el turismo de la zona

10 jul 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

O parador da Costa da Morte semella un transatlántico que nace do seo da montaña muxiá de Lourido. Julio César Castro Marcote (Sardiñeiro, Fisterra, 1967) é o capitán desta nova nave, xurdida dos remorsos do Goberno polo naufraxio do Prestige e o abandono secular do Finisterrae atlántico. Castro Marcote mamou a vocación hostaleira no fogar natal, na Casa Lestón de Sardiñeiro, fundada en 1917 polos seus bisavós. Foi director dos paradores de Vilalba, Monforte e Santo Estevo de Ribas de Sil, e dende o 2008 do Hostal dos Reis Católicos. Agora emprende unha aventura esperada desde hai máis de tres lustros.

-Co naufraxio do Serpent chegou o primeiro faro electrificado de España, o de Vilán. É isto tamén un faro?

-Si, é coma un faro. Estamos todos os días saudando ao de cabo Vilán, que está enfronte, e a súa iluminación gústalles aos hóspedes. A xente de Muxía tamén nos di que isto é coma un faro, porque a iluminación nocturna é impresionante. A vila de Muxía cambiou a forma de mirar. Agora mira cara ao solpor da península. E tamén vai acabar sendo un faro para todo o turismo. O faro ten que selo para toda a Costa da Morte, para que todos traballemos no bo camiño e que o parador axude a levar unha dinámica correcta, unha boa atención aos clientes, que sexamos referencia en darlles a coñecer aos turistas a nosa Costa da Morte, que sexamos embaixadores. E que toda a hostalaría se acostume a facer o mesmo. Nese sentido, espero que sexa un faro para todos.

-Vostede formaba parte do persoal de Eurodisney cando se inaugurou en 1992. Eurodisney e este parador son dous espazos de soños...

-Obviamente. A min Eurodisney impactoume moitísimo. Iso foi o mellor e o máis importante impacto na miña traxectoria profesional posterior. O valor de Disney era moi similar ao de Paradores, atención ao cliente, o que pasa é que nós somos moi diferentes; a cultura americana e a cultura española, e a forma de ser dos americanos e dos españois, difiren. En Disney case todo era programado, case todo era estudado, era como un pouquiño irreal. Un mesmo tiña que dicir frases concretas e facer atencións concretas. En España, non: improvisamos, somos moi acolledores, podemos expresar a forma de acoller de moitas maneiras. En Disney estaban programadas ata as frases que se dicían.

-Onde aprendeu esa amabilidade que practica, nos múltiples cursos ou másteres ou na Casa Lestón de Sardiñeiro?

-Non, amabilidade nos cursos non. Nos cursos danche teoría. A amabilidade aprendina desde pequeno, de meus pais, de meus avós, porque foi como me criei. Meus pais tiñan que traballar, meus avós tamén, e nós tiñamos que pulular por alí, polo bar, cos clientes. A cultura do esforzo só se consegue así.

-Vilalba, Monforte, Santo Estevo de Ribas de Sil, o Hostal compostelán... Sempre entre paredes con historia. E aquí está na vangarda absoluta.