A cámara de Minnesota


Hai unha cámara anecoica nuns laboratorios de Minnesota que absorbe o 99% dos sons. Méteste nela e non se escoita nada. O invento sería o paraíso dos silenciosos se non fose por un pequeno detalle: pasados máis de corenta e cinco minutos alí dentro, o cerebro tensiónase ata a loucura porque os nosos ruídos corporais (os latexos do corazón ou o fluído sanguíneo) se converten na única fonte sonora da estancia. Unhas resonancias que escoitadas con tal nitidez, en primeiro plano, se tornan insoportables, unha tortura arrepiante. Alain Delon interpretou a Jef Costello en O samurai, un filme de Jean-Pierre Melville que fixo dun tipo con gabardina un brillante catedrático do mutismo, o asasino a soldo máis guapo e silente da historia do cine. Outro gran silencioso foi o escritor arxentino Roberto Mariani, quen cambiou o seu anarquismo xuvenil por un catolicismo calado na derradeira etapa da súa vida. «Desde que regresó de la Patagonia, empezó a sentirse cada vez más cerca de los desposeídos y los miserables, pero a la vez se sentía absolutamente impotente siquiera para predecir un mundo mejor. Se convirtió en un observador incapaz de emitir juicios, se fue volviendo silencioso y hablaba muy seguido de la muerte», conta Osvaldo Soriano en Artistas, locos y criminales. En Minnesota, un policía mortífero asasinou estes días a George Floyd, veciño de Minneapolis. Non descartemos que a rabia e a indignación polo crime, a volumes altísimos, se acabe escoitando na súa cámara anecoica.

Sen obviar o seu triste contexto, lin algúns comentarios nostálxicos sobre o silencio que se estendía polas rúas nos primeiros días da pandemia. E veume á cabeza aquilo tan inquietante que confesaba Edward Bunker nas súas memorias: «A min comezan a gustarme as cousas cando se poñen difíciles para os demais». Ten a súa lóxica amar o silencio con paixón nun momento histórico tan ruidoso coma este. O mundo debería estar dominado por aqueles rapaces da clase que nos parecían calados e pusilánimes, pero que logo sabían facer o correcto xusto cando máis se necesitaba, cunha ética silenciosa que impugnaba os berros dos que hoxe seguen de recreo nos congresos. O propio concepto de liberdade está hoxe contaminado por ruídos estraños. Escuras psicofonías que tentan convencernos de que ser libre consiste en ter a posibilidade de adquirir aquilo que nunca poderemos mercar e non en recibir, por exemplo, unha renda mínima que nos permita eludir a fame. Pensando no ruidócrata Donald Trump e na cabina anecoica de Minnesota regresei estes días a I Am Not Your Negro, o imprescindible documental de Raoul Peck sobre o racismo nos Estados Unidos, baseado nunha obra inconclusa de James Baldwin. «Eu non son un nigger. Son un home. (...) Se eu non son un nigger e vós, os brancos, inventastes que o era, teredes que descubrir a razón. O futuro do país depende de se sodes quen de responder a isto». O escritor fala mirando á cámara, xusto antes dos créditos finais. Aí remata a súa chamada contra a barbarie. Non hai extensión máis grande ca o silencio que vén despois.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

A cámara de Minnesota