Hábiles interrogatorios


Leva razón Francisco Xavier Redondo cando sostén que o acrónimo TOP (Tribunal de Orden Público) apenas lles di nada aos nacidos en democracia. Esa lei natural que é o paso do tempo serve para explicar case todo. Pero seriamos inxenuos se non tivésemos en conta que a Transición, cos seus espazos de sombra, ergueu algúns muros na memoria que aínda non deixan ver o bosque.

O TOP conformouse como unha xurisdición especial que botou a andar en 1964, en plena celebración dos 25 años de paz impulsados por Fraga, e ata xaneiro de 1977 exerceu a tarefa de persecución e represión de delitos políticos que procuraban «subvertir los principios básicos del Estado o sembrar la zozobra en la conciencia nacional». Os eufemismos policiais que agochaban torturas deixaron para a posteridade unha expresión tristemente evocadora na loita antifranquista: «Hábiles interrogatorios».

A Pedro Ordás de la Fuente, ferroviario coruñés, tocoulle ser o primeiro galego xulgado e condenado polo tribunal, en xuño de 1964. O derradeiro posto na lista correspondeulle a un labrego da Laracha, José Carrillo Rebón, que rendeu contas ante a xustiza en novembro de 1976. Redondo cita como referencia capital unha obra escrita polo antigo maxistrado Juan José del Águila Torres, El TOP: la represión de la libertad (1963-1977), ausente do mercado editorial ao pouco de saír do prelo, no 2001, por «problemas de almacenaxe».

Ás veces o paso do tempo explica menos amnesias das que pensamos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Hábiles interrogatorios