O mal fronte ao espello


Non hai posibilidade de definir o mal. Para Zygmunt Bauman, todo aquilo que cualificamos como malvado vén sendo ese tipo de elemento negativo que non podemos entender nin definir con claridade. Pero o mal vive con nós. Ou mellor: dentro de nós. Queremos comprender por que os nazis idearon unha matanza de seis millóns de xudeus, homosexuais e xitanos; preguntámonos pola raíz da frenética violencia do xenocidio de Ruanda, cando en tres meses foron masacradas máis de medio millón de persoas. Ocorre que os especialistas seguen buscando respostas a ese mal maiúsculo porque matamos en nome dun mito, dun territorio ou dunha ideoloxía. E porque en termos cuantitativos, o asasinato por motivos persoais é unha insignificancia.

O psiquiatra Santiago Lamas, autor de ensaios fundamentais como Galicia borrosa (2004), Ferrín e outras historias (2007) ou Fisterras atlánticas (2012), guíanos polos territorios do mal cun texto brillante de principio a fin que dialoga coas fontes máis sobranceiras na materia, entretecendo un feixe de referencias ás que debemos acudir para entendermos un concepto capital da relixión e do pensamento de teólogos e filósofos. A esta análise súmalle un estimulante estudo sobre o islam e os terroristas suicidas, toda vez que o xihadismo se converteu nunha das expresións máis enérxicas da malignidade contemporánea.

Volvamos á fantasía da súa definición: podemos achegarnos, pero a complexidade do mal sempre nos sorprende cun xiro inesperado.

Votación
0 votos
Comentarios

O mal fronte ao espello