As orixes da Pascua

Existen evidencias da celebración anteriores á cristiandade na honra de Eostre, deusa da primavera


As orixes da Pascua cristiá son pagás, de herdanza xermánica e produto da evanxelización e do sincretismo relixioso. Segundo Beda, o Venerable, a palabra Pascua deriva de Ostara ou Eostre, a deusa pagá xermánica da primavera e a luz. Coincidiría esta celebración co equinoccio de primavera, o 21 de marzo, cando a natureza xorde despois do inverno.

Easter como se coñece en inglés, debe o seu nome á deusa xermánica do amencer, a deusa da primavera e da fertilidade. En grego, Pascha, que significa Pascua ou «pasar sobre» -nunca Domingo de Pascua-, que sería adoptado séculos máis tarde polos cristiáns. De aí o simbolismo dos coellos, que son moi fecundos, e dos ovos decorados que representarían os raios do sol.

En Inglaterra e América, os nenos agochan ovos de pascua traídos polos coellos, e crese que sería un vestixio dun antigo rito de fecundidade, xa que os coellos e os ovos representan a fertilidade. Existen evidencias de celebracións da Pascua anteriores á cristiandade, na honra de Eostre, ou deusa da primavera, que outorgaba a fertilidade e foi adaptada e unida aos ritos cristiáns. Esta deusa era coñecida tamén como Istar, a deusa asiria do mañá, do futuro.

No Antigo Oriente Medio, a xente estaba conectada coa terra e o ciclo natural da agricultura. A fertilidade da terra era esencial para a supervivencia, polo que a chegada da primavera celebrábase coa adoración aos seus deuses, e numerosos ritos dedicados a promover a fertilidade.

Os fenómenos de sincretismo relixioso eran moi comúns durante a evanxelización doutros pobos, de xeito que mesturaban os ritos pagáns, que eran moi populares, con temas relixiosos, dando lugar a unha reinterpretación dos ritos e dos costumes dos diferentes pobos, como se documenta coa evanxelización de Irlanda por parte de San Patricio.

Datas variables

Na Pascua cristiá celébrase a resurrección de Xesús tres días despois de ser crucificado, marcando a fin da Semana Santa, á que seguen cincuenta días que se coñecen co nome de «tempo pascual», que remata co Domingo de Pentecoste. Os primeiros cristiáns, que eran xudeus, celebraban a pascua de resurrección ao mesmo tempo que a pascua xudía, ata que o Primeiro Concilio de Nicea (ano 325) estableceu a data da Pascua como o primeiro domingo despois da lúa chea tras do equinoccio de primavera no hemisferio norte. Debido a isto, a data da celebración varía entre o 22 de marzo e o 25 de abril; mentres que o cristianismo oriental basea os seus cálculos no calendario Xuliano, co que se celebra entre o 4 de abril e o 8 de maio. A Semana Santa comeza co Domingo de Ramos e remata co Domingo de Resurrección.

Os días máis importantes da Semana Santa son os formados polo Triduo Pascual: Xoves e Venres Santo, no que se conmemora a morte de Cristo, o Sábado Santo no que se lembra a Cristo no sepulcro, e o Domingo de Pascua coa Resurrección.

A expresión Pascua remite no mundo cristián á Resurrección que tamén se coñece como pascua florida pero tamén se usa para referirse a outras tres celebracións cristiás: o Nadal, a Epifanía e a Pentecoste. E para rematar, podemos dicir que aínda que as orixes da nosa actual Pascua son unha mestura de ritos pagáns e cristiáns, hai elementos comúns ao longo do tempo e dos diferentes lugares do mundo.

En Fisterra escenifícase a Resurrección de Cristo FOTo ANA GARCÍA

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos

As orixes da Pascua