As orixes da Pascua

ISOLINA LORENZO FERNÁNDEZ

FIRMAS

Existen evidencias da celebración anteriores á cristiandade na honra de Eostre, deusa da primavera

26 abr 2014 . Actualizado a las 23:10 h.

As orixes da Pascua cristiá son pagás, de herdanza xermánica e produto da evanxelización e do sincretismo relixioso. Segundo Beda, o Venerable, a palabra Pascua deriva de Ostara ou Eostre, a deusa pagá xermánica da primavera e a luz. Coincidiría esta celebración co equinoccio de primavera, o 21 de marzo, cando a natureza xorde despois do inverno.

Easter como se coñece en inglés, debe o seu nome á deusa xermánica do amencer, a deusa da primavera e da fertilidade. En grego, Pascha, que significa Pascua ou «pasar sobre» -nunca Domingo de Pascua-, que sería adoptado séculos máis tarde polos cristiáns. De aí o simbolismo dos coellos, que son moi fecundos, e dos ovos decorados que representarían os raios do sol.

En Inglaterra e América, os nenos agochan ovos de pascua traídos polos coellos, e crese que sería un vestixio dun antigo rito de fecundidade, xa que os coellos e os ovos representan a fertilidade. Existen evidencias de celebracións da Pascua anteriores á cristiandade, na honra de Eostre, ou deusa da primavera, que outorgaba a fertilidade e foi adaptada e unida aos ritos cristiáns. Esta deusa era coñecida tamén como Istar, a deusa asiria do mañá, do futuro.