Houbo un tempo no que as bateas da ría de Arousa daban de todo. Mexillóns, claro, e algunha ostra que outra. Pero tamén tabaco daquel de etiqueta azul que chamaban americano e fumaba todo dios, dende o primeiro alcalde ata o último estibador. Tanta foi a súa ambición produtiva que aló polo 88 pariron mesmo o seu propio son, o rock de batea, a través dunha banda de amigos de Vilagarcía. Moitas cousas comezaron con Korosi Dansas. Primeiro na superficie, con temas de farra e luz. Logo, con Manuel Seixas coma mergullador, os Korosi descubriron que por baixo da liña de auga habita un mundo escuro, un inferno de negra podredume anímica no que Seixas ficou atrapado durante anos. O home que desbancara a Manolo Rivas das listas de vendas coa súa novela A velocidade do frío, esvaeceu un mal día da vida pública.
O grupo desfeito. Roberto Camba, César Morais... demasiada xente importante nesoutro campo con muros que Castelao non entendía, habida conta de que os que quedan dentro non poden saír e os de fóra non queren entrar. «Dicía o Che que a única loita que se perde é a que se abandona. Estando morto en vida loitei, resucitei sen saber moi ben por que, sen saber como, e agora cada día é unha bendición». Este é un anaco do relato desa pelexa, a máis fundamental de todas. A pelexa dun home contra si mesmo e contra a mascarada social que pode esnaquizar a calquera e só algúns, se cadra os peores, saben xogar.
«Korosi foron sobre todo persoas. Todos eramos de Vilagarcía e non nos coñeciamos realmente entre nós. Grazas á banda tiven algúns dos mellores amigos que nunca tiven e puidemos expresar música en galego en serio, que non é moi normal». O bravú era unha etiqueta moi útil para tocar naqueles anos (o grupo funcionou dende 1988 a 1998) pero o seu ía por un camiño moi diferente. «Aos demais encantoulles toda esa negrura, toda a merda que eu comecei a ver por baixo da batea... A verdade é que son un alegrías de carallo...», retranquea Seixas.
Logo veu un traballo en solitario, Presentimento, no 2001, gravado co batería e o baixo de Siniestro Total. E por fin a Neuroband. «Máis que meterme, metéronme os meus exalumnos, fantásticos». O seu primeiro disco, Proceso Amniótico, foi coma «unha baixada aos infernos». «Pasei unha moi longa noite de pedra na que o que me salvou foi ser profesor, un traballo marabilloso pero queimante. O ben que se enrollaron os alumnos, o agarimo que me dan, a miña muller, Esperanza, ¡como se ía chamar!, a miña filla Laura...».
Aos poucos, Seixas atopa a saída do labirinto. A Neuroband, formada por Víctor Karallada, Edgar Santórum Coco, Nico Leal, Xurxo Romero e Santi Frutos cando a cousa pide un saxo a berros, está a piques de lanzar Verde: «Moito máis positivo, reflicte verdadeiramente o meu estado de ánimo». I é que, logo de tanto golpe de granito no peito, xa con 50 anos enriba, o noso home chegou «á grande conclusión: a vida é moito máis importante que a obra, o camiño é o importante, a miña muller, a miña filla, a miña casa, os amigos, os alumnos, o día a día, esa é a loita». Aquela batea, xa asumida, dá os seus froitos: hai tamén unha terceira novela rematada. «Se se publica e alguén quere saber como escribe un zombi andante -sorrí o loitador- non ten máis que lela».
Vilagarcián, de 51 anos, Manuel Seixas vén de atopar a saída a un duro labirinto persoal. Profesor de Filosofía, renacentista por forza, o seu é crear e renacer. Fundou a mítica banda Korosi Dansas e, con ela, o rock de batea. E aí segue, na música, en solitario e sobre todo coa Neuroband, a piques de quitar o seu segundo traballo. Gañador do premio Xerais a mediados dos 90 coa novela «A velocidade do frío», continúa a escribir, relatos, poesía...
«Escollo o estudo Karallada Sound Factory porque unha parte fundamental da miña vida fágoa aquí, na Illa, un paraíso do que quen goza máis plenamente é a miña muller, Esperanza. A min, como vilagarcián, custoume afacerme. Tanta aparencia, tanta historia... aquí a xente diche as cousas á cara . Ao cabo veume moi ben estar aquí. Este é o noso refuxio».