Obtivo o título logo de pasar de traballar na construcción ao paro
01 jul 2012 . Actualizado a las 07:00 h.Jacobo Mariño Piñeiro (Lalín, 1988) é un dos dous socorristas que teñen as piscinas municipais de Lalín este verán: xunto co seu compañeiro David Taboada repártese a vixianza das instalacións interiores e das exteriores, no seu segundo verán neste traballo.
-¿Que formación se precisa para ser socorrista?
-É preciso superar un cursiño e obter o diploma correspondente. Eu fixen un curso de 240 horas, que incluía cinco asignaturas: salvamento acuático, primeiros auxilios, anatomía, psicoloxía e lexislación. Tamén tiven que superar cinco probas físicas para ter o título; entre elas, tes que nadar con aletas 100 metros, e 50 remolcando a un maniquí dun peso de oitenta quilos. Outra é facer 25 metros sen respirar, rescatar ao maniquí do fondo da piscina, e voltar con el. Logo na praia tamén tes que facer un rescate simulado. Para min a proba máis difícil foi facer 50 metros a braza, chegar, coller aire, nadar 25 metros e coller o maniquí. Todas as probas cun tempo determinado que non podes superar.
-Vostede traballa cando os outros están de vacacións ...
-Eu antes traballaba na construcción, no aillamento térmico de fachadas. Pero a miña empresa presentou un ERE e fun ao paro, así que o resto do ano non traballo. Decidín sacar o título de socorrista para ter traballo polo menos no verán.
-¿Pero de rapaz vería ?Los vigilantes de la playa??
-(Risas). Eu non a vía, só de vez en cando, pero víao polas rapazas, nada máis. Nunca pensei que ía ser socorrista, pero ao estar no paro, vin o do cursiño aquí en Lalín e gustoume a idea, porque sempre me gustou estar coa xente, familiarizarme cos rapaces.
-¿Como é a súa xornada laboral?
-Abrimos ás doce, colocamos os salvavidas, un por cada escaleira e facemos os distintos controis: nivel de desinfectante da auga, conductividade, pH, e tamén o número de bañistas a distintas horas da xornada. Pechamos ás oito da tarde, e recollemos algunha basura que sempre deixa algún maleducado, aínda que teñen tres caldeiros para depositala.
-¿Chega a ser aburrido?
-Pode resultalo cando chove ou fai mal tempo. Estás aquí e aproveitas para estudar algo, poñerte ao día no salvamento acuático, porque as técnicas cambian e se te atopas cun problema, tes que estar preparado para saber reaccionar; ou pos algo de música. Pero os días bos non dá tempo a aburrirse, porque estás en todo momento controlando á xente, vendo a situación da piscina. Cando hai tanta xente tes que estar cos cinco sentidos postos, porque nuns segundos pódese escapar unha vida.
-¿Vense xa as persoas que poden ter problemas na auga?.
-Cos rapaces é cos que tes máis medo, sempre lles preguntas se saben nadar, se se defenden: non teñen desarrollados os pulmóns, e afogan en menos tempo que un adulto. E logo están os mozos, que sempre algún se pon a facer volteretas, e tes que vixiar por se dan un golpe contra o bordillo, que xa terías que intervir. Moitas cousas, hai que estar sempre con moito coidado.
jacobo mariño piñeiro socorrista da piscina municipal de lalín
«Cos rapaces é cos que tes máis medo, e cos que fan volteretas»