Adrián Fernández, baterista, promotor musical y hostelero: «Non fai falla irse á cidade para traer musicazos, en Cedeira pódese facer»
CEDEIRA
Este joven cedeirés regenta O Chiringo desde finales de julio de 2024 y para este verano programa 35 conciertos gratuitos
22 mar 2026 . Actualizado a las 05:00 h.La de Adrián Fernández Costa es una historia de amor con la música y con Cedeira. Tiene 24 años, pero parece haber vivido varias vidas, además de haber cumplido su gran sueño: «Sempre pensei que a miña meta era vivir de tocar, pero agora cambiou moitísimo. O meu proxecto é o que estou facendo, traer ao meu pobo músicos de primeiro nivel nacional para tocar e vivir unha experiencia, cubrir esa necesidade que teñen de conectar coa terra e cos seus inicios, cando empezaron a subir ao escenario, sen o estrés das xiras e dos festivais, en conexión directa coa xente. Aos artistas dicímoslles que veñan pasar aquí catro ou cinco días (algúns quedan unha semana de vacacións), para gozar todos xuntos, sen presión e sen o postureo que hai hoxe».
Su otro propósito es igual o incluso más importante: «Demostrar que non fai falla irse á cidade para traer musicazos, en Cedeira pódese facer. É moi difícil atopar sitios onde te contraten para tocar e te traten de ti a ti. É todo ‘contrateite, toca, págoche e vaite, era o teu traballo'. E eu pensaba: ‘Que bonito sería poder crear un lugar no que os músicos teñan o seu espazo e se valore, e a xente poida gozar dos concertos desde outra perspectiva, sentarte na mesa, pedir unha cervexa... e poder ver, gratis, a El Niño de la Hipoteca, que é un dos que van vir este verán, como Tu otra bonita ou Calequi y las Panteras'».
El 26 de julio de 2024 le adjudicaron la concesión del chiringuito de la playa de A Magdalena, O Chiringo, y el 5 de agosto abrió «para aproveitar un pouco o mes», pero el primer verano «cunha programación xa completa» fue el de 2025, que contó con un cierre de lujo, la banda extremeña Sanguijuelas del Guadiana. «É un grupo que está metendo cen mil persoas nalgúns lados, viñeron aquí e petárono, con máis de mil... En Galicia só estiveron no Náutico de San Vicente [en O Grove]. Foi unha sorte telos», reconoce. Los músicos que contrata para O Chiringo no solo actúan. Adrián quiere que conozcan «a Cedeira real», y los acompaña por su pueblo y por la ría, en la lancha de Manolo. A alguno le sirve de inspiración para componer.
Las tortillas de Constanza
Este joven empresario se gasta unos cuatro mil euros al año en alquilar pisos para alojar a los músicos, y cuando recibe el rider (documento con las necesidades técnicas de un artista o una banda) dice a todo que sí: «Toallas de algodón cun lavado previo, non sei que de menú...». Pero todos acaban compartiendo mesa con el técnico de sonido y los camareros de O Chiringo, y devorando las tortillas de su madre —«son incribles»—, de patatas, huevos y cebollas de casa, la empanada y el lacón. «E todo o mundo se vai falando das tortillas de Constanza», ríe. Y para comer prepara una churrascada o una paella en la chabola del muelle en la que ha montado un pequeño estudio de grabación, y algún día acaban cociendo los percebes que les regalan los percebelleiros allí mismo.
En invierno organiza uno o dos conciertos al mes, y entre junio y agosto, viernes, sábados y domingos. Este verano habrá 35, todos gratis. El viernes y el sábado programa «algo máis potente», con dos grupos emergentes, otra de sus apuestas, y uno ya consolidado, y algún dj para alargar la velada «e vender copas». Los domingos son «máis tranquilos», con un acústico, y los últimos acordes suenan al caer el sol. «Só en cachés gasto uns vinte mil euros, para que a xente poida oír artistas recoñecidos a nivel nacional gratis, só polas consumicións. Por iso necesito mover xente. De inverno non é moi rendible, perdo cartos. Con tal de sacar un soldiño, non necesito máis, teño outros valores. O resto invístoo todo aquí, en mellorar. Dando comidas facturaría catro veces máis, pero non quero, con isto síntome pagado». Y con subir alguna noche al escenario a tocar la batería.
El recuerdo de Patato
Añora a Fernando Pardo, Patato, del Xarmolo: «Foi o primeiro que me pagou por tocar, con 13 ou 14 anos». Fue cuando Gerardo y Mario, de Discalzos, lo apadrinaron: «Sempre os sentín coma irmáns maiores, temos unha relación incrible, apóianme e agradécenme o que fago, son os primeiros en coller a guitarra e arrancarse». El conato de denuncia de otros locales acabó extinguiéndose, igual que las quejas de algún inquilino de viviendas de uso turístico. «Dicían que lles sacaba xente, pero é ao revés, veñen de toda Galicia aos concertos e doutro xeito non virían; veñen facer turismo e iso ten un beneficio económico e cultural para o pobo». Agradece el respaldo de la gente de Cedeira y el trabajo de su equipo (el pasado verano eran nueve camareros y este serán doce o trece, más el técnico de sonido, otra figura clave del proyecto). «Por que desde un pobo non podemos facer algo con repercusión nacional?», se pregunta. O Chiringo es la respuesta.
Su madre es costurera y su padre, carpintero, y aunque siempre le han apoyado, al principio les costó creer en el proyecto de su hijo, que cursó el Bachillerato Musical y estudió en el Conservatorio de A Coruña. Después se formó en Madrid con los mejores baterías, «os de Leiva, Sabina, Fito...», pero nunca le gustó la capital: «Aos dous días xa quería volver a Cedeira». Ahora vive de la música, de otro modo, y disfruta «desa maxia que se crea entre o público e os músicos». «Foi un todo ou nada. Tiña unha cousa clara: teño 24 anos, que tiña que perder? Era o mellor momento para este risco. Creo moito no proxecto e agora as marcas tamén se empezan a interesar». Todo cobró sentido el día que su padre, el 12 de septiembre, con Sanguijuelas del Guadiana tocando y la terraza de O Chiringo a reventar, le dijo: «Tiñas razón».