O Inglesiño


En días como estes, en xullo de 1936, o terror entraba en Ferrolterra en forma de consellos de guerra sumarísimos, fusilamentos e paseos, que causarían centos de mortos en toda a escala social, dende o almirante Antonio Azarola Gresillón e o exalcalde Xaime Quintanilla Martínez, ás seis prostitutas sen nome, enterradas nunha foxa común; ou o cura do Val de Xestoso, Andrés Ares Díaz, asasinado por falanxistas en Barallobre por negarse a entregar aos sublevados a recadación das festas, que non chegaran a celebrarse. Despois tentaron culpar do crime aos roxos, pero a xente non tragou; e foi mágoa, porque os sacerdotes mártires da represión republicana, beatificados o 28 de octubro de 2007 no Vaticano, a petición da Conferencia Episcopal Española, serían 499 en vez de 498, e Andrés Ares estaría entre eles.

Unha daquelas terribeis mañás, un neno de Montecuruto, de oito anos de idade e con tantos problemas de pronunciación que ata na casa lle chamaban o inglesiño, levaba a vaca a pacer a un pequeno prado cercán ao cemiterio de Serantes, cando oiu o motor dunha camioneta que se achegaba. Ao inglesiño dixéranlle na casa que había guerra e que cando vira xente con uniforme, escapara; pero a camioneta chegou ao arribón baixo o prado antes que poidese facelo, así que agachou e, escondido e arrepiado, viu como uns falanxistas tiraban cadavres de homes que, ao bater as cabezas contra o chan, e cabezas contra cabezas, facían un bruído espantoso. En canto a camioneta marchou, correu á casa, aterecido de frío, e houbo que metelo na cama e darlle leite quente; pero subiulle a febre e aos poucos días morreu. Os pais, María e Benigno, criaron outros fillos, pero non se sobrepuxeron á ausencia do inglesiño.

Benigno era canteiro e cando remataba a xornada laboral paraba a botar uns viños nos Currais para desentupir a gorxa do po que tragaba ao arrincar a pedra. Aquela noite bebeu algo de mais e, camiño da casa, agradeceu a viruxe que viña do mar e lle roía as orellas. Ao chegar á costa, xusto onde está a gasolineira, viu o inglesiño, en pé, coa mesma roupa nova que lle puxeran para levalo ao camposanto. Benigno sentiu un calafrío polo lombo e rompeu a chorar. Botou a andar e o neno foi a carón del, sen dicir nada, sen deixar de miralo, sen deixar de surrir; e ao chegar ao cruce da Cabana, desapareceu.

María xa deitara os nenos e estaba na cociña dispoñendo a cea do home, que non podía tardar en chegar. O can andaba inquedo e non paraba de rosmar. De súpeto o vento abriu a porta con estrondo e o can pareceu tolear: ladraba, corría á porta, entraba e saía; víase ledo, como se xogase?

María inqueriu a voces: -«¿Seica ves aí, Benigno?» Non respondeu ninguén e non viu máis que as sombras revoltas das árbores baixo o luar. Pechou a porta rifando co can, que correu a laiarse baixo da artesa. Ao pouco entrou Benigno chorando como un neno; derrubouse e contou, entre saloucos, o encontro co Inglesiño. María botou as mans á cabeza e berrou fóra de si:

-«¡Ai, meu neniño querido, que viñeches verme e pecheiche a porta!»

Durante días foi á igrexa, alcendeulle velas e pediulle que volvese; pero o inglesiño non volveu e María viviu mortificada por aquel remorso.

* * *

Semella un conto, pero non é. O inglesiño era curmán meu, e María a maior das miñas tías maternas, polo que a vin laiarse moitas veces -a última días antes de morrer no Hospital Xeral de Caranza, cando ía cumprir noventa e seis anos-, recordando aquela noite en que o seu neno viñera vela e non o deixou entrar. Nalgunha ocasión pensei en facerlle ver que se o fillo poidera saír do cadaleito e traspasar a terra do camposanto, tamén podería penetrar na cociña a través da porta pecha; pero non o fixen, e sei que actuei ben. María necesitaba crer que o inglesiño fora vela, e eu non era quen para negalo.

siro@siroartista.com

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Ferrol

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
10 votos

O Inglesiño