Crónica | Coloquio sobre a nova novela de Ramón Loureiro no centro Torrente Ballester «As galeras de Normandía» ofrece unha visión literaria da terra que cristianizaron os bretóns entre Ferrol e Mondoñedo, e que hoxe loita por deixar de ser invisible
28 feb 2005 . Actualizado a las 06:00 h.?staban alí os vivos, moitos vivos -máis de duascentas persoas na capela do Torrente Ballester-, pero tamén os mortos. Porque, aínda que non se viran, seguro que viñeron acompañar ao autor galego que mellor fala deles e de tantas outras cousas, Ramón Loureiro (Fene, 1965). Era un coloquio sobre a súa nova novela, As galeras de Normandía , editada por Xerais, nun acto organizado polo Concello e a Fundación Carlos Casares. Moderaba a presidenta desta entidade, Kristina Berg, e falaron o director da fundación, Damián Villalaín; o director de Ámbito Cultural de El Corte Inglés, Ramón Pernas, e o primeiro teniente de alcalde ferrolá, Juan Fernández. Facía frío, moito. Pero a xente sorría. Incluso, decía Pernas, «debiamos estar cantando, coa canción dos afectos, a unha persoa profundamente boa e xenerosa». Esa foi a primeira característica que suliñaron do escritor e xornalista todos os membros da mesa, pero de seguido coincidiron tamén na orixinalidade do texto. Porque nesta novela figuran desde «todos os nosos pantasmas, que están vivos e vixentes», dicía Pernas, ata as «lendas de portentos» que salientaba Villalaín. Explicouno, por fin, o autor: «Creo que os mortos están con Deus ou en ninguha parte, pero tamén penso que ás veces deixan ver a súas sombras polos camiños, de romería en romería, e quixen facer tamén un libro para eles». Loureiro confesou súa preocupación de sempre pola Galicia do Norte, «a que cristianizaron os bretóns no séculos V e VI, chegando polo mar a esta ría de Ferrol cara a Mondoñedo». Esa Galicia do Norte «que se enfrenta á invisibilidade, non só para os demáis, senón para nós mesmos» e así queda como «a única Fisterra que aínda non sacou partido da súa posición xeográfica nin dos seus recursos naturais» «E quería -dixo- dar unha visión literaria de todo ese imaxinario que nos queda dos bretóns, que aínda que se perdera a súa lingua é moi rico». Sobre todo nesa «fermosa crenza en que Deus se transmuta en diversas figuras, e por iso calquera vencido que entre pola porta a pedir pode ser o Noso Señor». Todo iso, con referencias a Carlos Casares e don Alvaro Cunqueiro, aínda que «cun Merlín xa xubilado», e a presenza dun «príncipe de dúas cabezas que crin ver de neno, un luns de Antroido».