Músicos, cantantes, técnicos... se ganan la vida sobre el escenario y sacrifican su tiempo personal por un oficio en el que solo aguanta el que está arriba. Pero son artistas, profesionales que están dispuestos a darlo todo en cada actuación por su público, que sabe bien que ellos son los reyes de la fiesta
28 jun 2015 . Actualizado a las 05:00 h.
ALFONSO BLANCO VALVERDE
«Aguanta el que está arriba»
Alfonso lleva 20 de sus 40 años subido a un escenario. Primero, como guitarrista, y después (y ahora) como cantante. Es el solista de Súper Hollywood, una orquesta con un escenario espectacular (dos tráileres unidos) que ha recalado muchas veces en Galicia, como antes lo hacía con la antecesora, Hollywood. Ya son 16 años en ella, y ha visto la evolución de este negocio. A unos les va mejor que a otros: «Aquí aguanta el que está arriba, a las orquestas medias y bajas le cuesta más. O te renuevas, o mueres». Le gusta cantar. Tiene voz y algo más: «Tengo mucha cara, para animar es importante, y por suerte las cosas que digo sientan bien».
JAVIER SAAVEDRA
«Os tempos de antes eran mellores»
Es el alma y el corazón de Los Satélites, la mítica orquesta coruñesa. Lleva en ella 29 de sus 48 años (nació en Taragoña-Rianxo, donde empezó con Xente Nova), y más o menos 20 como director. Toca el trombón. Lo prefiere: «Dirixir é peor que tocar», resume. Cree que «os tempos de antes eran mellores», por la situación general del sector, y eso que ahora «hai máis xente nas verbenas, volve a xuventude, os matrimonios, fanse espectáculos para todos os públicos».
SERAFÍN GIRÁLDEZ
«Un bo técnico de son é fundamental»
Es de Ponteareas, tiene 49 años y su vida está ligada a la orquesta Tango, en la que está desde que se fundó hace 27 años. Primero fue trompetista, y lleva ya tres lustros de técnicos, especialmente de sonido, pero también con las luces. Son los botones que toca: «Aos da trompeta xa non volvo», asegura. Su trabajo pasa muchas veces desapercibido, «pero un bo técnico de son é fundamental para que a orquestra se escoite ben, e tamén que os músicos toquen ben, claro, isto é un equipo», señala. Su vida gira en torno a las notas: «De sempre, empecei na banda de música con pelo, e aquí sigo, xa sen el».
ARANTXA ÁLVAREZ CARBALLEIRA
«Somos como unha gran familia»
Natural de Guitiriz, en Lugo, tiene 27 años y lleva dos en Los Satélites. Pasó por muchas otras antes, como es habitual. Canta desde hace tiempo, pero empezó como músico, con el bombardino y la trompa. Estos días, como sus compañeros, no para: «Lévase ben, pero é unha vida un pouco cansada. Menos mal que nos levamos ben, somos como unha gran familia». La cruz tiene que ver con lo mismo, pero con la familia propia: «O malo é que te perdes actos familiares, datas sinaladas ou estar coa túa xente, pero así é o traballo, que tamén ten cousas boas».
RUBÉN VÁZQUEZ
«Hai moita diferenza entre unhas e outras».
Es maestro de primaria con especialidad en música, licenciado en psicopedagogía y tiene dos másteres. Pero se gana la vida como saxo alto, un instrumento que maneja con destreza. Es el novato, pero veterano en el mundillo pese a sus 28 años, con 11 ya tocando en orquestas. Le gusta su nueva casa. «Hai moita diferenza entre unhas e outras, supoño que por presupostos. Non é igual ir 14 músicos que seis, nin as condicións. Nós só tocamos de noite», explica este músico coruñés.