Aínda que nacín na Coruña, as miñas raíces están en Ourense e, máis concretamente, na Ribeira Sacra. Apenas me queda familia por aquelas terras, mais as lembranzas da miña infancia e adolescencia alí, xunto coas innumerables historias que escoitei, fanme sentir profundamente ligado a esa parte do país.
Coñezo bastante ben a provincia e as súas comarcas, e teño unha conexión especial coa maioría delas. A de Allariz-Maceda e a de Ourense tócanme máis de preto pola familia, pero creo que a provincia enteira é fascinante. Alén das súas propias características, aínda conserva trazos auténticos que noutras provincias galegas xa se perderon.
Non obstante, esa fascinación non pode ocultar os graves problemas que aflixen a provincia. A baixa natalidade, o envellecemento progresivo da poboación e o abandono do medio rural por parte da xente nova son factores que dificultan enormemente o seu desenvolvemento. Aínda lembro as longas tempadas que pasaba na aldea, a cantidade de xente e a vida que tiña durante todo o ano. E iso que os máis vellos xa dicían que era moi diferente a tempos pasados. Así foi evolucionando, tristemente, a socioloxía do interior galego en xeral.
Hai uns días lin que os incendios do pasado mes de agosto arrasaron máis do 10 % da provincia. Non o podía crer. Tras contrastar a información en varios medios, algúns falaban mesmo do 15 %, o que me pareceu terrorífico. Cando comprobei as imaxes por satélite, as feridas deixadas polo lume eran tan impresionantes que mesmo o dano me parecía maior.
É un drama real e terrible que se repite periodicamente, pero desta volta a magnitude foi un paso máis alá, e o que aínda pode vir. É algo arrepiante para todos os que somos conscientes do que significa esta atrocidade. Esta situación debería levarnos a unha reflexión profunda, e aqueles con competencias directas deben analizar o problema para atopar solucións a esta traxedia en espiral.
Se non actuamos, seguiremos na mesma: moitas lamentacións e pouca efectividade para resolver. Dóeme na alma Ourense, dóeme Galicia e a neglixencia destes desastres. Esváesenos a terra e, con ela, a vida.