Capítulo XXVI: «A banda»

Vixésimo sexto capítulo da novela por entregas «A senda de sal» de F. J. Fernández Davila


Foi un segredo a voces que, no solsticio de verán do corenta e un, a Filharmónica de Berlín deu un concerto en Vigo para a colonia alemá que vivía na cidade. Funcionarios, comerciantes, empregados da Compañía do Cable e profesores do Colexio Alemán asistiron ó concerto celebrado no teatro García Barbón.

O evento debía manterse en segredo, coa fin de gardar a sona de Vigo coma cidade aberta e neutral, e protexer a integridade da afamada orquestra. Calquera incidente, accidente, deserción ou detención podería provocar a ira dalgún dos bandos en guerra, e as consecuencias serían tan catastróficas como imprevisibles.

Non foi de estrañar, sen embargo, que tales noticias chegaran aos oídos de Christian. As compañías do Cable Inglés e do Cable Alemán compartían edificio, e estaban separadas por un tabique que moi a miúdo pecaba de delgado e permeable.

Lembro ao saxón entrar na nosa casa cheo de carraxe e maldicindo a Wagner. Foi nunha desas visitas sen motivo coas que nos agasallaba cada vez con máis frecuencia. Por suposto cambioulle o humor ao comprobar que miña nai estaba na casa e, cun sorriso sincero, entregoulle a flor que tiña por costume traer para gabala. «Hai que manter as aparencias», dicía chiscándome un deses enormes ollos de cobalto. Eu respondinlle con medio sorriso vivo e apagado.

Pese ás reticencias de muller non viúva, e a que eu mesmo albergaba a esperanza de que o meu pai volvese pronto, ambos agradeciamos as visitas do inglés. Sabiamos que, mentres roldase a nosa casa, nada malo podería sucederlle á miña nai.

Pasada a carraxe da entrada, Christian volveu ao seu ton alegre. Levaba así dende que lle entregara o macuto esquecido no Formigillo polo tripulante do Bessel, case dous meses atrás.

«Chris -ousei preguntarlle de novo-, ¿dirasme algunha vez o que puña na carta do alemán?».

«Algún día, meu querido amigo, con sorte algún día lereicha de corrido, e non só eu, senón todos os estudantes de Inglaterra», respondeu mentres me fretaba o pelo coma se aínda estivese a falar cun neno. «Polo de agora só vos podo dicir que non faltedes esta noite á verbena de San Xoán, que imos ter sorpresa. Pero non vos asustedes, sorpresa das boas».

Aquel serán pasámolo escoitando xotas e pasodobres no campo da festa, á beira do mar. A situación era ben rara. En troques do gaiteiro e da banda habitual, con oito ou dez músicos, un inxente grupo de instrumentistas rebordaba calquera espazo reservado para os artistas. O palco quedara tan pequeno que só era utilizado polo director, moi elegante cun traxe negro, camisa branca e gravata de lazo francés. O resto dos compoñentes apostáranse no campo, ben sentados en cadeiras, pedras, maletíns ou calquera outro obxecto que puidera soster o peso dunha persoa.

Eran tantos que nun día normal habería máis músicos que espectadores; pero aquela noite concorreran na festa ducias de empregados do cable estranxeiro na cidade. A cara dos alemáns parecía un poema de Goethe, mentres que os ingleses rían a escachar. Entre pase e pase, repartían partituras para que fosen tocadas a primeira vista. Foran tamén os británicos os que mal-pintaran un taboleiro coa lenda «Banda Artística de Merza». As pezas soaban a gloria. Era coma se unha orquestra de anxos baixara do ceo para dignificar a música coa que crecera.

Pasada a media noite, os ingleses cansaron de rir e permitiron que a Artística tocara de memoria. A xente da vila repartía viño e sardiñas, e todos matamos a noite mesturados, bailando valses, que non son máis que muiñeiras lentas debuxadas á luz da lúa.

Resumo

Pasado o inverno do corenta e un, as autoridades alemás fan unha visita nocturna á casa de Panxón. Reclaman a axuda do Formigillo para unha acción humanitaria que consiste no transporte de víveres e aceite para o Bernardo, un cargueiro nazi que leva ano e medio fondeado na ría. Alí recibe un macuto dun soldado do barco, que contén un aparello con forma de máquina de escribir e unha carta para a Compañía do Cable Inglés.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
13 votos
Comentarios

Capítulo XXVI: «A banda»