Molesta cos laios de Dixie, Rica, que continuaba recompoñendo coa man o peiteado diante do espello, volveuse cara á nena.
-Pois se non podes aguantar, mexa por ti!
Fixou a ollada nos coches que deixaban atrás.
-Xa non nos persegue a Garda Civil?
-Creo que non, pero non hai que confiarse- contestou o Varas, que de súpeto xurou, mallando na bucina.
-Cona que o botou!
-Que pasa?, preguntou Rica.
-Este camión, que agora se pon a adiantar a outro e non me deixa pasar!
Cando oín aquela voz a través da emisora, cambioume a expresión do rostro.
-Témolo, témolo, Camila, cópiasme?
-Cópiote, cópiote.
-Témolo acurralado, imos en paralelo e témolo detrás de nós! Esperamos por ti. Pero ten coidado con el. Ao volante vai un home, acompañado dunha muller e dous críos!
-Dous críos?- contestei sorprendida. Aquel perfil familiar non me encaixaba nada co vehículo que nos dera o golpe.
Rica xirábase para mirar a través do parabrisas traseiro. Ían excesivamente amodo porque dous camións taponaban a autoestrada circulando en paralelo. Estaban case na peaxe, así que o Varas pensou que axiña podería adiantalos. De súpeto comezaron a escoitar sirenas da Garda Civil. Polo retrovisor, o Varas puido ver os seus perseguidores, aínda a certa distancia. Colocou o Patrol no medio dos dous carrís para espreitar polo oco que deixaban os tráilers entre si e distinguiu na entrada da peaxe unha barreira formada por dous vehículos da Garda Civil con homes armados detrás. Decatouse de que non había saída.
-Que fas?- preguntou Rica alporizada, observando como o seu home sacaba a pistola dourada do peto e a pousaba sobre a parte central do salpicadeiro, enriba do móbil que ela puxera alí instantes antes, por se a súa irmá devolvía a chamada.
-Se cadra precisamos usala!- respondeu.
Xa tiña o Patrol ao meu alcance. Víao, e circulaba cara a el a tanta velocidade que podería embestilo. Pisei o freo, sabendo que no vehículo viaxaban dous nenos. Aínda que me apetecese, non podía embestilo. Entón, adiantáronme dous vehículos da Garda Civil coa sirena posta. Lolo estaba atordado e aquela cría marcaba de novo un número no móbil de Lolo.
Na entrada da peaxe, antes da zona onde a autoestrada ensancha, os dous tráilers detivéronse completamente e obrigaron o Varas a suspender a marcha. Estaba atrapado. Tiña os coches da Garda Civil case enriba. Rica comezou a bramar como unha histérica:
-Fai algo, Varas, que nos levan!
El nin se inmutou. Non podía aturar a idea de que o prendesen. Había dúas alternativas: unha, botar man da pistola para defenderse a tiros. Pero tiña escasas probabilidades de vencer. A outra, máis eficaz, daríalle a el a vitoria: collería a pistola, pegaríalle un tiro aos malditos críos, outro Rica e gardaría o derradeiro para si mesmo. Cando menos, non o collerían con vida. O que sempre dixera Gadafi que faría antes de que o traizoasen.
Estirou o pescozo, estendeu o brazo para coller a arma e, xusto nese momento, o teléfono que estaba debaixo dela vibrou, soando. E, en cuestión de milésimas de segundos, unha man áxil e diminuta apañou a pistola xusto antes de que el puidese facelo.
Pixie apuntou a seu pai e disparoulle directamente sobre a coxa da perna dereita.
-Filla de puta!- berrou a cría que nos acompañaba no camión cando a súa nai, perplexa, colleu o teléfono. Foi o único que dixo. Logo, botouse a chorar, sen que comprendésemos aínda por que.
No medio daquel barullo pensei nas vicisitudes do azar e no xeito de encarar a vida que tiña Celia Rivas. Decidinme alí mesmo.
-Marcho a Estados Unidos- dixen en alto, para que Lolo me oíse.
-Pois conta comigo. Acepto a túa proposta- respondeu.