«Alégrame ter sido un elemento de concordia e non de discordia»

O intelectual galeguista Xosé Luís Franco Grande recibe hoxe o título de fillo predilecto de Tomiño.


Xosé Luís Franco Grande (Tomiño, 1936) anda un pouco abrumado pola homenaxe que os seus paisanos lle renderán hoxe. O escritor, avogado, intelectual galeguista, académico numerario da Real Academia Galega, Premio Nacional de Literatura e articulista en La Voz, vén de ser nomeado fillo predilecto do Concello de Tomiño. Con este acto, que se celebrará ás 12 horas no auditorio de Goián, a corporación quere subliñar a senlleira traxectoria cultural do autor nacido na parroquia de Tebra e a difusión da súa terra, ás veces presente, e sempre latente, na súa obra.

-¿Como se sente ante este recoñecemento?

-Un pouco sorprendido e preocupado porque é unha experiencia nova. O que me alegra é que sexa unha distinción da miña terra. Dáme satisfacción. Sobre todo o feito de que foi un acordo adoptado por unanimidade. Alégrame ter sido un elemento de concordia e non de discordia.

-Aínda que vive en Vigo, ¿mantén un forte vínculo co seu lugar de orixe?

-Si. Sempre tiven unha relación moi estreita. Teño casa alí e vou todo o tempo que podo. Eu vivín en Tebra ata os 30 anos e a miña relación non é só de lembranza. Teño moitos amigos e sobre todo moitos parentes.

«Mentres non cambiemos os políticos do país, o país non vai cambiar moito»

-A Tebra na que vostede creceu será moi distinta da que hoxe gozan os seus netos...

-Son mundos distintos. Nós vivimos moitas dificultades. Xogabamos con pelotas que faciamos nós. Agora as trapalladas electrónicas ocupan o tempo da xente, que ou discorre menos ou discorre doutro xeito.

-Agora xa xubilado, ¿está recuperando o tempo que lle quitaba para a creación o traballo, digamos, alimenticio?

-Iso trato. Teño varios libros que trato de sacar adiante pero hai un que me está dificultando a saída dos outros, porque é unha obra complicada. É unha formulación moderna da doutrina galeguista á luz da Unión Europea e das novas circunstancias políticas e xurídicas que se dan en Europa e que, por tanto, inflúen en nós. É federalismo aplicado á realidade galega. Son un europeísta convencido.

-No 2009 saíu o seu último libro, no que recollía a súa relación epistolar con Ramón Piñeiro...

-Si. Non se pode escribir un libro cada ano, pero eu escribo todos os días. E escribir nos xornais paréceme fundamental para unha persoa que, coma eu, non é pródiga en produción literaria. É unha maneira de dicir que un aínda segue aí.

-Opinaba vostede hai uns anos que a creación literaria estaba nun momento de vulgaridade total. ¿Mellorou a cousa?

-É que cada vez que falo diso a xente ponse enferma. A miña opinión non vai cambiar a realidade, que é a que é. Pode que sexa eu o que está trabucado e as cousas van mellor, aínda que eu non o vexo por ningures.

-Acaba de nos deixar Díaz Pardo e Paco del Riego fíxoo hai pouco mais dun ano. ¿Hai relevo desta xeración cun perfil intelectual tan elevado?

-Hoxe predominan os técnicos sobre os humanistas e iso xa se perdeu coa Xeración Nós. Pero é un cambio universal, non só de Galicia. Hoxe é imposible ter unha visión global e profunda das distintas ramas do saber. Unha cousa é estar informado, e outra, ter coñecemento real e profundo das cousas. Hai que peneirar todo moi ben para non caer en trampas.

-¿Cal é o futuro do galeguismo?

-Difícil, pero difícil é todo cando se pretende cambiar usos que son rémoras instaladas no inconsciente colectivo. Tense avanzado moito nalgúns temas e non tanto noutros. Creo que van por camiños distintos as reivindicacións intelectuais e a política, que está enormemente atrasada en Galicia, moito máis que en Cataluña ou no País Vasco. Mentres non cambiemos os políticos do país, o país non vai cambiar moito. Todo o mundo para facer algo na vida necesita formarse, pero para a política non fai falta nada. Estamos en mans de xente totalmente inútil.

-¿Como se leva coas novas tecnoloxías?

-Manéxome ben cos ordenadores hai moitos anos pero o que non me interesan en absoluto son as redes sociais. Estou en Facebook, pero é cousa dunha das miñas fillas. Non tuiteo, aínda que ao mellor un día dáme por aí. Son moi consciente do importante que é, pero eu utilizo o que me interesa máis.

-¿Como ve a marcha da Academia Galega na actualidade?

-Hai moito que non vou pola Academia. Non me fai moita ilusión. Estou un pouco á marxe de todo iso. Tanto me dá estar dentro que estar fóra. Hai xente que está matándose por entrar, non sei para qué. Déixolles o meu posto na RAG cando queiran. Estaba máis a gusto nos tempos de Paco del Riego, nos que había máis cordialidade e sentido de comunidade. E non estou criticando nada de agora. Só é que eu antes sentíame máis a gusto na Academia.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
17 votos

«Alégrame ter sido un elemento de concordia e non de discordia»