Manuel Mandianes, antropólogo: «Cando pechaba unha casa morría un lume»

A CORUÑA

Santi M. Amil

Considera que as lareiras eran o centro das casas

08 dic 2020 . Actualizado a las 12:00 h.

«Morreu un lume». Eduardo Galego escribiu nun dos seus artigos sobre esta expresión recollida por Manuel Mandianes na súa terra, A Limia. «Morreu un lume era o que se dicía cando pechaba unha casa, cando deixaba de vivir xente nela. Iso simboliza a importancia do lume da lareira que era un dos centros do mundo para os galegos». Isto explica Manuel Mandianes Castro (Loureses, Os Blancos, 1942), doutor en Etnografía e Antropoloxía [tamén en Ciencias Sociais e Socioloxía, en Teoloxía e investigador do Consello Superior de Investigacións Científicas].

-Cales eran os outros centros do mundo dos galegos?

-Os cruceiros, ata despois de mortos porque alí se rezaba un responso, e os cemiterios. Na casa o centro era a lareira, superior a calquera outro. Ese lume era a unidade da casa, tamén dos ausentes que viñan, e iso sabíase porque movíanse as chamas sen que ninguén as tocara nin fixera aire.

-Vostede salienta o papel da muller nesa sociedade...

-Ela era a señora do lume e da horta. A proba é que cando morría o home a vida na casa seguía, máis ou menos, pero cando morría a muller non. As mulleres eran as que mandaban na casa, as que mantiñan o lume novo...